شب دوم رمضان 1403 - حسین و علیرضا طاهری

کوچه بود و غروبِ دردآور/گوشه‌ی چشم آسمان تر بود/در زمان عبور از آن کوچه/دست‌هایم به دست مادر بود/ناگهان سایه ای پدید آمد/ناله از فرش تا ثریا رفت/تا به خود آمده ام فقط دیدم/دست یک نانجیب بالا رفت/صورت شوم خود در آینه دید/خیز سمت دلِ درَک برداشت/سنگی از دست چپ حواله نمود/گونه‌ی راستش ترَک برداشت/دوزخ آتش گرفت و نفرین کرد/جبرئیل امین بگفت آمین/مادرم با تلاش بسیارش/شد به پا و دوباره خورد زمین/وای مادرم، مادرم، مادرم/چادرش را تکاند و راه افتاد/مثل کوه از کنار کاه گذشت/ولی از درب خانه ناغافل/دو سه باری به اشتباه گذشت

با سلام و صلوات همینا سینه زنا/یه امامزاده باشه مثلا توی دهات/براش حرم میسازن، براش ضریح میارن/به بچه های زهرا اینجا ارادت دارن/آخه تو که کاری غیر از کرم نداری/چه جوری قبول کنم که حرم نداری/شب تاره مثلا، بقیع داره مثلا/چهار تا گنبد طلا، با مناره مثلا/فکر کن که ایون داره/فکر کن علم میبینی/با دو تا چشمت داری/چهارتا حرم میبینی/تو که آخه کاری غیر از کرم نداری/چه جوری قبول کنم که حرم نداری

تاریک جهان و نور تابنده حسن/تابنده حسن همیشه رزمنده حسن/ در جنگ جمل بر همگان ثابت شد/در وقت نبرد مرد رزمنده حسن/حسن مولا، حسن مولا، حسن مولا