شب اول رمضان 1403 - حسین و علیرضا طاهری

ببین به این و به آن رو زدم نشد بابا /که بر زمین و زمان رو زدم نشد بابا/بخاطر تو به ناکَس، به خاطر تو به نامرد /به شمر تا به سنان رو زدم نشد بابا/بگو به مادر خود کم نگذاشت بابایت/بگو به قدر توان رو زدم نشد بابا/به قدرِ این کفِ دست آب هم نمی‌خواهی/برای کم‌تر از آن رو زدم نشد بابا/بگو به مادرِ خود کم نذاشت بابایت/بگو به قدرِ توان رو زدم نشد بابا

آرومم پناه امن نوکری و برای آغوش تو مجنونم/هر شب بازم تو روضه های تو شبیه ابر بارونم/ ای جانم بهم اجازه دادی بیام به زیر این پرچما ممنونم/ای خیرکثیرو به لطف زهرا مادر تو مدیونم/ من دلخوشیم این حسین /که اگه مسیر رو کج برم تو هستی کشتی نجات/ آقا تویی باب النجات/اگه هر دری به روم بسته باشه می‌افتم به پات/ آقا نذار از دست برم /قسمت میدم به حق اشک نوکرات/غیر تو رفیقی نیست کی می خوام بفهمم/واسه من شفیقی نیست کی می خوام بفهمم/حسین جانم، حسین جانم، حسین جانم، حسین جانم

منم و یه کوله باری از گناه /به خدا خسته شدم از اشتباه/دستمو بگیر و با خودت ببر/نمی‌خوام بشم رفیق نیمه راه/تو بگو چی‌کار کنم دلت باهام جور بشه/اونقده گریه می‌کنم تا که چشام کور بشه/نورٌ علی نور بشه/نور می‎‌بینم حرمو که از دور میبینم/اونقده شلوغه دورت آقا /که ضریحتو به زور می‌بینم/یا ابا عبدالله آقای من