شب بیست و نهم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

دارد تمام میشود این فصل دلبری/ای یار از قصور من ای کاش بگذری/مهمان بی حیای خودت را حلال کن/حالا که سفره جمع شد این شام آخری/از خانه ات نرفته دلم تنگ میشود/آه ای فراق، آه چه وضع مقدری/ای وای اگر که دوست نبخشیده باشدم/باید چه کرد با غم این خاک بر سری/رفتند مردم و در بازار بسته شد/فریاد میزنم برسد کاش مشتری/من جنس بنجلم ته بازار مانده ام /گفتند این تویی که فقط مانده میخری/حتی اگر محل ندهی صاحب منی/نوکر غلط کند برود جای دیگری/با دیدنم بیا و‌سرت را تکان نده/شرمنده ام از این همه تقصیر نوکری/دست مرا بگیر و ببر وادی السلام/سِیرم بده میان نجف ، سِیر حیدری/گفتم به قبر من بنویسند یا علی/آخر نمیشناسم از این نام بهتری/بابای بچه های زمین خورده یا علی/دست مرا بگیر که راهم بیاوری/با دیدن هلال دلم رفت کربلا/افتاد یاد قد هلالی خواهری/دارد برادری سوی گودال میرود/در پای خیمه میرود از حال خواهری/آن میرود به قتلگه این میرود ز حال/آه از فراق، آه چه وضع مقدری/رفت و لباس خویش به سرنیزه ها سپرد/عریان تر از حسین ندیدم توانگری/ای کاش ناشیانه نبرّند لااقل/این نورچشم را جلوی چشم مادری/دیگر هلال آب نیاور به قتلگاه/این تشنه‌ی عزیز ندارد دگر سری/*الشمر جالس نفس مادرش گرفت/سر را برید و روبروی خواهرش گرفت*/شاعر: وحید عظیم پور

ماه مناجات و دعا خدا نگهدار/زیباترین ماه خدا، خدا نگهدار/هر شب نسیم رحمتت پیچیده شد/سفره برای سائلانت چیده شد/شد وقت هجران خدا نگهدار/با چشم گریان خدا نگهدار/محراب ما وقت سحر نور نجف بود/مستی نوکرها ز انگور نجف بود//پیمانها در دست علی بود/هر شب در ما مستی علی بود/شد وقت هجران، خدا نگهدار/با چشم گریان خدا نگهدار/در حق ما فرزندها، مادر دعا کرد/ما را برای گریه کردن او سوا کرد/شد وعده ی ما با او در عالم/وقت هلال ماه محرم/مظلوم حسین جان/مظلوم حسین جان/آهسته تر ای همسفر بوسم گلویت/شانه زنم با دست لرزانم به مویت/ای شاه تنها، خدا نگهدار/عزیز زهرا، خدا نگهدار