شب بیست و هفتم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

سلام میدهم از کربلا به محضرتان/سلام بر تو و بر طلعت منورتان/به یمن ماه خدا و زیارت ارباب/خدا کند بنشینم شبی برابرتان/بیا و بار فرج را به دوش من بکشان/بخوان مرا که شوم عاشقانه یاورتان/همیشه ملتمس یک دعای تو هستم/بگو رسیده به گوشت صدای نوکرتان/..... گفتی به وقت صبح و مساح/فدای گریه جاری دیده ترتان/حسین جد غریبم مرمل بدماء /بگو چگونم بگریم به داغ پیکرتان/سلام تشنه لب شاهان بی سر عریان/که داغدار تو باشد همیشه مادرتان

شب‌های جمعه شب غم و آهه/زهرای مرضیه تو قتلگاهه/با ناله می‌گه بُنَیَه بُنَیَه/این کشته لب تشنه و بی گناهه/آه حسینم چرا سر نداری؟/وای بمیرم که مادر نداری/

ای روزگار پست، چه طوری سینه آسمون شکست/ای روزگار پست، کی با چکمه به روی سینه نشست/چه آوردن سر تو، چرا درهم کردن پیکر تو/چه آوردن سر تو، یکی آروم کنه مادر تو/خدای من، خدای من عریانه بچه ی با حیای من/خدای من، خدای من سر بریدن بچه مو رو پاهای من/بنیه، بنیه، بنیه

پشت خیمه ها، داره میره بابای کربلا/علی رو پنهون کرده با عبا وای وای وای/وقت مردن، چرا نبضش آهسته میزنه/آخه داره قبر بچه اش رو میکنه/علی شو تو خاک میزاره، ولی می دونه قراره/که نیزه دارا تنش رو بیارن بیرون دوباره/