شب بیست و ششم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

از عمر ما دوباره بی تو گذشت سالی/آه ای مُحَوِلَ الحال از ما بپرس حالی /حالی نمانده بی تو، هِجران زمینمان زد /دنیا برایمان شد مثل سیاه‌چالی /چشم تَری که دادی، خرج گناه کردیم /لغزید پایمان رفت دنبال خط و خالی /بار تو را نبردیم، از دوری‌ات نَمُردیم /ما کرده‌ایم آقا عادت به بی‌خیالی /دلگیر و ورشکسته برگشته با ندامت/این بنده‌‌ی فراری، این عبد لااُبالی /ما حالمان گرفته، برگرد و خوبمان کن /تو عبد روزگاری، تو عشق لایَزالی /ساعات خوب ما در این روضه‌ها گذشته/سال جدیدمان هم آقا بده مَجالی /ای کاش که مُحَرَم را باز هم ببینیم /ما زیر پرچم عشق داریم عشق و حالی /زینب میان گودال، مظلوم و دست‌تنها /با گریه بوسه می‌زد بر جسم پایمالی

روی دوشم کوله باری از گناهه آخدا/سرمو پایین گرفتم روم سیاهه آخدا/هر کسی یه جور داره منو ازت دورمیکنه/همه زندگیم بدون تو تباهه آخدا/این شبا هرجا میرم بزم مناجات می خونیه/مجلس دعا برام یه سر پناهه آخدا/شبای آشتی کنون دیگه داره تموم میشه/آخرای دهه ی سوم ماهه آخدا/روزا تا تشنه میشم سلام به تشنه لب می دم/یاد لبهاش رو لبم، همیشه آه آخدا/شاعر:محمدحسن بیات لو

نوحوعلی الحسین که جدم غریب بود/گودال قتلگاه پُر از بوی سیب بود/نوحوعلی الحسین که لب تشنه جان سپُرد/بیش از هزار و نهصد و پنجاه ضربه خورد/نوحو علی الحسین که ذبحش حرام بود/چشمان او هنوز به سوی خیام بود