شب بیست و یکم رمضان، شهادت امام علی (ع) و شب قدر 1403 - محمدرضا طاهری

عید آن روزی که در تقویم می گویند نیست/عید اعدادی که گفته چند و چند و چند نیست/عید یعنی کاری از یک بنده را انداختند/اغنیا را بر فقیران یک نگاه انداختند/روز شادی یتیمان، روز عید آدم است/عید آن روزی است که دست از بنده ی میگیرم است/عید من روزی است که ترک گناهی می کنم/نامه ی اعمال پاکم را گواهی می کنم/عید من روزی است که زهرا تبسم می کند/آن تبسم که ملک هم دست و پا گم می کند/عید آن روزی که ایوان نجف را دیدم است//لحظه هایی که ضریح یار را بوسیدم استبین این اعیاد روزی می رسد دستم به نور/شاید همین جمعه است هنگام ظهور /شاید این جمعه به دستانش علم بردارد /بعد انی جدی عطشان دو دم بردارد و /ناگهان ساکت کند فریاد قالو و قیل را/بر کند از روی دنیا نسل اسرائیل را/قدس دارد بی قراری می کند مولا را/بشنود تکبیر حیدر حیدر اسلام را

خوب می دانست آدم معنی انسان علی است/انبیاء دارند ایمان، قله ی ایمان علی است/مرتضی بالاتر از موسی، شیث و نوح بود/نور حیدر قبل خلق جبرئیل و روح بود/ابتدایش را نمی داند کسی غیر از خدا/انتهایش را نمی داند کسی غیر از خدا/رو به گمراهی است هر راهی هدایت با علیست/در قیامت کار هر کس در نهایت با علیست/گر نمی آمد به دنیا زندگی معنی نداشت/بی عبادت های مولا بندگی معنی نداشت/هر چه دنیا دل به او بست او به دنیا دل نبست/او در این دنیا فانی جز به زهرا دل نبست/حاکم اسلام بود و زندگیش ساده بود/پایتخت حکمرانی علی سجاده بود/مرد جنگ است او ولی راز و نیازش را ببین/نیمه شب ها گریه های در نمازش را ببین/بین گرمای بیابان بود روزه داریش/داشت تنها نان خشکی سفره افطاریش/ظالم از اموال بیت المال او محروم بود/رهبر مظلوم ها بود و خودش مظلوم بود/مفسدان از عدل حیدر کینه در دل داشتند/ویژه خواران با علی بسیار مشکل داشتند/هر چه وصف عدل او در شهرها مشهور شد/بین مردم خوب و بین دزدها منفور شد/کم کم اما شد به حق کم اشتیاق کوفیان/فتنه کردند و مشخص شد نفاق کوفیان؟/تا که روی چهره ابر را غباری می گرفت/فتنه از آن مردم نادان سواری می گرفت/وای از آنهایی که می گفتند، می فهمیم ما/چون طلبکار از حکومت در پی سهمیم ما/وای از آن والی که روزی سفره اش رنگین شود/یا برای حرف مردم گوش او سنگین شود/وای از آن شهر به ظاهر مومن کافر پرست/کوفیان ساده لوح، جاهل ظاهر پرست/ننگ بر کوفه، علی از کوفیان دل خسته شد/کوفه کاری کرد که انسان کامل خسته شد/گشت کوفه علت خشم خدا بر بندگان/سرنوشت کوفیان شد عبرت آیندگان/اهل کوفه نیستیم، آری ولی شاید شدیم/از ولی مسلمین یک روز شاید رد شدیم/گاه مومن در مسیر حق زیان هم می کند/گاه مومن را خداوند امتحان هم می کند/گاه شاید چون احد دشمن به ما غالب شود/گاه شاید وضع شعب ابی طالب شود/راهمان سخت است اما به سعادت می رسیم/در مسیر قله آخر به شهادت می رسیم/با علی هستیم، پس دست خدا حامی ماست/چشم مظلومان به جمهوری اسلامی ماست/از عل دم می زنیم و از مرامش قافلیم/شیعه اش هستیم اما از کلامش قافیم/از علی گفتن خوش است اما عمل باید کنیم/مشکلات مسلمین را باید زود حل باید کنیم/پای فرمان علی باید که محکم ایستاد/رو به رو دشمنان باید که با هم ایستاد/بر خدای قاهر سجیل هرگز شک نکن/می شود نابود اسرائیل هرگز شک نکن

آخرین شب، که قلبش از غصه لبالبه/میره اما تو فکر زینبه، وای وای وای/آخرین شب، به فکر تن نا مرتبه/تنی که زیر سم مرکبه/به فکر فردای کوفه است/تو قلبش دردای کوفه است/به فکر غم های زینب/میون مردای کوفه است/روزی که یه عده مردم آزار/میارنش تو بازار ای وای از این غم/روزی که می برنش با دشنام/با دست بسته تا شام

بیا سنگینیِ بارِ، گناهم را نبین امشب/مقدّر کن برایم، بهترین‌ها را همین امشب/برای استجابت فرصتی، بهتر نخواهم یافت/گره خورده‌ست احیا، با امیرالمؤمنین امشب/شب قدر است و جا خوش کرده بغضی در گلوی من/مقدّر می‌شود آیا برایم اربعین امشب؟/به فردایم امیدی نیست، اکنون دستگیری کن/همین حالا، همین حالا، همین امشب، همین امشب/بالحسین الهی العفو...