شب بیستم رمضان، ایام شهادت امام علی (ع) 1403 - محمدرضا طاهری

دوباره بی تو گذشت ای محول الاحوال/به عمر تلخ فراقم اضافه شد یک سال/بهار آمده اما بهار من رخ توست/بیا که قاب بگیرم من از تو یک تمثال/چگونه عید بگیرم که تو نیامده ای/چگونه پس بشوم من بدون تو خوشحال/کدام جاده رساند مرا به تو آقا /بگو کجا برسم من برای استقبال /بیا که خود برهانی مرا ز دست خودم/منی که سوخته جانم در آتش امیال/دوباره باز شب جمعه و هوای حسین/دوباره آمده زهرا به جانب گودال/سلام میدهد امشب به حنجری خونین/سلام میدهد امشب به پیکری پامال

دست من خالی است و چشمانی/پُرِ اشک و گناه آوردم/از خودم هم فراری ام، امشب/من به اینجا پناه آوردم/باخودم فکر می کنم گاهی/" بی حیا این هزارمین بار است"/در دلم وحی می شود انگار/که دوباره بیا که غفار است/سال ها بنده ی خودم بودم/هی خودم را فریب می دادم/همه چیزم به پای نفسم رفت/جان مولا برس به فریادم/قسمت می دهم تورا حقِ/خانه ای که درش در آتش سوخت/قسمت می دهم به آن مردی/که پَر همسرش در آتش سوخت/به همان ذوالفقار تنها که/سپرش را مقابلش کشتند/به علی که دو دست او بستند/همسرش را مقابلش کشتند/یا الهی به حق آن اشک و/گریه های درون چاه علی/آهِ مرد غریب می گیرد/قسمت می دهم به آه علی/می روم با دوچشم گریانم/به در خانه ی علی امشب/آن علی که حدود سی سال است/کم کَمَک جانش آمده بر لب/خاطرات گذشته می کشد و/فکر فردا عذاب می دهدش/تب مولا که می رود بالا/دست عباس، آب می دهدش/به حسن خیره می شود گاهی/یاد کوچه ... و می رود از حال/به حسینش نگاه می کند و/روضه می خواند از تهِ گودال/حسنم پس چرا از آن سیلی/هیچ حرفی به من نمی گفتی؟/نگرانم حسین جان! روزی/زیر پاهای اسب می افتی/همه ی ماجرای فردا را/از دوچشم حسین خود می خواند/یاد آن نیزه ها و خنجر ها.../خیره بر حنجر پسر می ماند/همه ی روضه های کرب و بلا/باهم از پیش چشم او رد شد/آه این قامت رشید حسین/قسمت سم اسب خواهد شد