شب یازدهم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

قرار بود به ما، فیضی از سحر بدهی/به قدر بال مگس، اشک مختصر بدهی/ضمانتی است برای سلوک اهل سحر/اگر زمان مناجات، چشم تر بدهی/وصال عاشق و معشوق، دردسر دارد/به دست و پات می‌افتم، که دردسر بدهی/کجای شهرِ نفس‌گیر، ندبه می‌خوانی؟/بناست گاه‌گداری به ما خبر بدهی/نشسته‌ام سر این کوچه، گریه می‌خواهم/نشسته‌ام که به من، اشک بیشتر بدهی/دل شکسته‌ی عُشّاق را ندیده بخر/چه می‌شود اگر این مرتبه، ضرر بدهی/من آه می‌کشم آنقَدر تا که پاک شوم/اگر به آه جگر سوز من اثر بدهی /قسم به حضرت زهرا، درست خواهم شد/به این خراب‌ترین، مُهلتی اگر بدهی/یا صاحب الزمان

اگر عبد گنه کارم تو را دارم چه غم دارم/اگر مرغ گرفتارم تو را دارم چه غم دارم/اگر آلوده و پستم و گر خالی بود دستم/و گر سنگین بود بارم تو را دارم چه غم دارم/کیم من عبد شرمنده، سیه روی و سرافکنده/که با این جرم بسیارم تو را دارم چه غم دارم/تهی از برگ و از بارم میان لاله ها خارم/نباشد کس خریدارم، تو را دارم چه غم دارم/تو ستّار العیوب استی تو غفّار الذّنوب استی/الا ستّار و غفّارم تو را دارم چه غم دارم/شاعر: استاد غلامرضا سازگار