شب دهم رمضان، وفات حضرت خدیجه (س) 1403 - محمدرضا طاهری

در حسرت تو خون شده چشم نگارها/ای انتظار آخر چشم انتظار ها/ای راز گریه های سر جانماز ها/ذکر لبان خشک همه روزه دار ها/ای آشنا تر از همه، این دیده کور باد/نشناخته اگرچه تو را دیده بارها/کار دل از ترحم دلدار هم گذشت/زنگار دارد آینه جای غبار ها/تاری ز موی یار دل زار را بس است/این ما و این گلوی مهیای دارها/باید فقط به دور تو پروانه وار گشت/در دور بی توقف این روزگارها/شاعر: هادی ملک پورامشب سیاه پوش عزای خدیجه ایم/آقا نگاه کن به دل بی قرارها/امشب، شب یتیمی جانسوز فاطمه است/آمد عزای مادر ما غصه دارها/امشب مسیر روضه ی ما سمت کوچه است/آنجا که آتشم زده از غصه بارها /

یه ذره تحویلم بگیر، باز داره گریه ام میگیره/میام پیشت آروم میشم، دوباره گریه ام میگیره/کدوم دردامو بگم که اشکم در بیاره/حال و روزی که من دارم، والله که گریه ام میاره/هراس تاریکی قبر، بگو چی از جون میخواد/چه جوری گریه نکنم، وقتی که مرگ یادم میاد/تنها میشم اون روزی که، می ره زیر خاک جسدم/چه جوری گریه نکنم، واسه فشار لحدم/دل نگرونم کسی هست بیاد به دادم برسه/فقط یه لحظه پیش من، امام رضا باشه بسه/وقت خروج از توی قبر، ذلیل و عریان تنم/چشم امید دارم فقط به ارباب بی کفنم/حسین، حسین، حسین، حسین

مقدر بود زهرا جان ختم الانبیا باشد/علی هم دست در دست نبی دست خدا باشد/ مقدر بود در دست رسول الله و اولادش /زمین باشد زمان باشد تمام ما سوا باشد/ میان بانوان عالم اما یک نفر باید/که محبوب حبیب الله عشق مصطفی باشد/ علی آیینه‌ی احمد حسین آیینه‌ی زهرا/ولی آیینه‌ی روی خدیجه مجتبی باشد/ به پاس زحمتش در راه دین زهرا نصیبش شد/علی داماد او گردید تا حقش ادا باشد/از او محروم شد دنیا و گرنه فاش می‌دیدند /که او هم در حدیث فاطمه تحت الکسا باشد /نه تنها خود کریمه، مادر نسل کریمان است/ که هم خیرالنسا هم مادر خیرالنسا باشد/عجب حسن ختامی! ده شب ماه خدا دارد/ نفس‌های خدیجه ضامن هر ربنا باشد/ اجابت را میان دست خود ناگاه می‌بیند/ اکر نام خدیجه مُهر آن دست دعا باشد/ نه تنها ما حسین از تربت او توشه می‌گیرد/ عجب شأنی! که قبرش ملجأ آل عبا شد/ کسی که نام او قبل از انا بن الحیدر کرار/ رجزهای حسین بن علی در کربلا باشد /چنان باغ فدک در روز روشن غصب شد نامش/ که ام المومنین تنها بر این مادر روا باشد /کسی که هستی‌اش خرج خدا شد لحظه ی آخر/ تقاضایش ز احمد با خجالت یک عبا باشد /عبا را داد، اما جبرئیل آخر کفن آورد /عبا اما به گوش گریه کن‌ها آشنا باشد/ سر حرف عبا غم در دلم لنگر می‌اندازد/ مرا یاد عبای شانه ی حیدر می‌اندازد /عبایی که میان آتش پشت در خانه /علی با گریه آن را بر روی مادر می‌اندازد/ عبا در کربلا هم آمد و مشکل گشایی کرد /عبا ما را به یاد قامت اکبر می‌اندازد/ عبا جای دگر ما را دوباره یاد آن تیری/ که بیرون آمده از حنجر اصغر می‌اندازد