شب نهم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

ای جان ما نثار تو یا فارِسَ الحِجاز/هستیم بی‌قرارِ تو یا فارِسَ الحِجاز/تنها به یُمن توست زمان کار می‌کند/عالم در اختیار تو، یا فارِسَ الحِجاز/صد شکر اگر که روسِیَهی‌مو، گناهکار/هستیم اشک‌بارِ تو، یا فارِسَ الحِجاز/ای کاش ما زِ نیم‌نگاهت عوض شویم/باشیم مهزیارِ تو، یا فارِسَ الحِجاز/یادی زِ ما نمای اگر افتاد یک شبی/در کربلا گذار تو، یا فارِسَ الحِجاز/با یاد صورتی که به کوچه کبود شد/سخت است روزگار تو، یا فارِسَ الحِجاز

داره مثل برق و باد، ماه خدا می‌گذره/خوب خوبا رو می‌خری، این بَدو یادت نره/سیّدی إغفِر لَنا... /اونقده در می‌زنم تا که درو وا کنی/از تو بعیده بخوای بنده‌تو رسوا کنی/خیلی ازت دور شدم با ندونم کاریام/هِی تو صدام می‌زنی، روشو ندارم بیام/سیّدی إغفِر لَنا... /هر جا که در می‌زنم، خواهش من رد می‌شه/رومو زمین بندازی، خیلی دیگه بد می‌شه/دست می‌زنم پشت دست، دل‌نگرانم خدا/وای اگه از رحمتت، باز بیفتم جدا/سیّدی إغفِر لَنا... /خوش به حال دستی که پیش تو بالا میاد/می‌رسه به دامن حضرت بابُ المراد/اون‌ که با جودش یه عمر، بُرده منو زیر دِین/وقتی صداش می‌زنم، می‌ره دلم کاظمین/سیّدُنا یا جواد...

باید از روضه گفت سربسته/روضه باز است و حجره در بسته/به کدامین گناه در قتل اش/ام رذل اینچنین کمر بسته/سرش افتاده است بر شانه/دست و پا میزند غریبانه/سوخت از داغ این امام غریب/جگر آشنا و بیگانه/وسط هلهله دل اش غم داشت/روضه اش بوئی از محرم داشت/یاد جد غریب خود افتاد/روضه ی او برادری کم داشت/قلم اینجا کمی سخن دارد/حضرت اش سایه بر بدن دارد/تن اش عریان نشد خدا را شکر/روضه خوان گفت پیرهن دارد/مثله شد این بدن نشد هرگز/شده بی پیرهن نشد هرگز/ده سواره تن اش نکوبیدند/پس جسارت به تن نشد هرگز/شاعر: محسن صرامی