شب بیست و چهارم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

همه عمر در تباهی همه عمر غرق غفلت/ به دلم هزار غصه به دلم هزار حسرت/پی کار خویش بودم پی کار من دویدی/ ز بزرگی تو شاها چه کنم من از خجالت/چه زیان تورا که یک دم بغلت کنم عزیزم/ نظری که شام هجران برسد به صبح وصلت/دل من گرفته آقا تو بیا برس به دادم/ سحری تو یاد من کن که خوشم به این حمایت/نفسی که بی تو باشد برود که برنگردد/ به تو بسته است جانم ز نخست تا قیامت/شب قدر گذشت آقا کربلا من شد امضا/ سفرم به گردن تو،تو نما قبول زحمت/همه روضه ها اگرچه زده آتشی به جانت/ به غرور تو شرر زد غم روضه ی اسارت

روی نیزه ها، داری می کشی منو، شاه سر جدا، /داری قرآن می خونی ای خون خدا روی نیزه ها/اینو قسمتم، تو روی نیزه ی و خم شد قامتم/با چشای بسته ی تو هم صحبتم، اینه قسمتم/حسین گریون چشات، میبینی که ساربان همراه باهات/به گلوی پاره ی تو می دم سلام، گریون چشام/تنها کشتنت، با لب تشنه توی صحرا کشتنت/تو رو پیش چشمای زهرا کشتنت، تنها کشتنت

من زینب غم‌پرورم اُمّ‌ حبیبه/ببین چه آمد بر سرم اُمّ‌ حبیبه/حق داشتی نشناختی که زینبم من/شد پیر بانوی حرم اُمّ‌ حبیبه/باور نمیکردی ببینی بی حسینم/من‌ هم نمیشد باورم اُمّ‌ حبیبه/این سر که بر نی میکند قرآن تلاوت/باشد سر برادرم اُمّ‌ حبیبه/در کربلا لب تشنه او را سر بریدند/در پیش چشمان ترم اُمّ‌ حبیبه