شب پانزدهم رمضان، ولادت امام حسن مجتبی (ع) 1403 - محمدرضا طاهری

خیلی وقته که شب وروز/آرزومند وصالم/به امید دیدن تو /میگذره هر روزِ سالم/ چی میشه از پسِ ابرا/خورشید نگات بتابه/به خدا نفس کشیدن/بی حضور تو عذابه/ طلوع شیرین فردا/طعم انتظار تلخه/بی تو انگار همه دنیا/به دور سرم میچرخه/به خدا هر کجا رفتم/حضورت رو کرده ام حس/العجل بقیه الله/العجل زاده ی نرگس/کاش میدونستم کجایی/کاظمین یا سامرایی/یا مدینه یا که مشهد/یا نجف یا کربلایی/ شنیدم وقتی بیایی/می زنی صدا خدارو/میگیری تو انتقام /کوچه و کرببلا رو

سائلی بر لب خود ذکر خدایا دارد/کرمت را دل بیچاره تمنا دارد/ تو همان رب کریمی که همه میدانند/با گنهکار گرفتار، مدارا دارد/ ناله عبد گنهکار و نگاه لطف و /کرم هر شبت ای یار تماشا دارد/ این چه ماهیست که حتی دل آلوده ی من/هوس رفتن تا عرش معلا دارد/ دست پر آمده ام، بار گنه آوردم /چه کسی محضر تو قدرت حاشا دارد ؟!/ صید دنیا نشود نوکر حیدر هرگز /که هوای دل ما را خود مولا دارد/از نمازم همه دم بوی حسین می آید /چونکه سجاده ی من تربت اعلا دارد/ یا حسن گفته ام و پیش کریم آمده ام /ذکر زیبای حسن معجزِ عیسی دارد/جان عالم بفدای دل بی تاب حسن/در دلش روضه ی نا خوانده ی زهرا دارد/ هر سر موی سفیدش بخداوند قسم/خبر از قصه ی آن کوچه غم ها دارد/ کوچه و مادر و ضرب لگدِ آن نامرد/من بمیرم برایش بخدا جا دارد/

کسی که پشت لبخندش غمی آکنده از آه است/مرور روز هایش روضه های تلخ و جانکاه است/ ندارد گنبد و گلدسته و ایوان طلا اما/مسیر آسمان تا مرقدش بسیار کوتاه است / برایش دشت ها صحن و تمام آسمان گنبد/چراغ روشن صحن و سرایش تا سحر ماه است/ اگر مخفی است قبر فاطمه قبر حسن خاکی است/عزیز فاطمه با مادرش همواره همراه است/ به دستان کریم اوست در عالم اگر خیری است/که لطف دیگران با منت و خواری و اکراه است/جذامی‌ها کنار او نشستند و جهان فهمید/کرامت، گردی از دامان خاک آلود این شاه است/برای شادی زهرا بگو ذکر حسن جان را /اگر توفیق می خواهی فقط راهش همین راه است/به سمت روضه می گردد مسیر شعر و می دانم/پریشان میشود قلبی که از این راز آگاه است/نمی گویم که در کوچه چه پیش آمد تو هم بگذر/فقط سر بسته می گویم که زهرا عصمت الله است/مپرس از من چه دید آنجا فقط این درد را بشنو/سپیدی های موی او غم سیلی ناگاه است

کریم کاری بجز جود و کرم نداره /آقام تو مدینه است ولی حرم نداره