شب دهم رمضان، وفات حضرت خدیجه (س) 1403 - محمدرضا طاهری

بهار من بیا تا که بهار آید به جان من/وگر نه بی تو این نوروز هم باشد خزان من/ بیا که با تو مهر و ماه را دارم به دستانم/و بی تو یک‌ ستاره هم ندارد آسمان من/ گرفته ظلم سرتاپای دنیا را، نمی آیی؟/عدالت را بگستر در جهان ای بیکران من/ به اشک کودکان بی پناه و خسته غزه/زمان را کن به تسخیر خود ای صاحب زمان من/ بیا و شیعه را دلشاد کن با خنده های خود/بیا ای شاه کعبه ای امام جمکران من/ همین که یاد تو کردم به روز اول سالم/بهاری شد جهان و زندگی و جسم و جان من?

با غُل و زنجیرِ دورِ دست و پام/آخرش هر طوری که بود اومدم/هیچکسی جز تو محلم نمی داد/تا تعارفم زدی، زود اومدم/حالا که من اومدم خودت بگو/روسیاه با چشم گریون میخری؟/خیلی وقته پشت در مُعطلم!/درو وا کن خدا، مهمون میخری؟//معصیت حس خوبی بهم نداد/حال خوبِ سحرو ازم گرفت/بغلم کن، منو تحویلم بگیر/آخه قهر تا کِی خدا؟ دلم گرفت/برا عاقبت بخیر شدن، باید/از همه غیر خودت فرار کنم/اگه امشب منو عَفوَم نکنی/با شب اول قبر چکار کنم؟/یه کاری کن که شب اول قبر/رو لبم ذکر خدا خدا بیاد/قَسَمِت میدم منو تنها نذار/زود خبر بده امام رضا بیاد/بیا امشبو به جای غضبت/مهربونیتو بهم نشون بده/آی اونی که به بدا امون میدی/یه باره دیگه بهم امون بده/تو بزرگی پس بزرگی کن برام/جلو خوبات بدیمو وجب نکن/جونمو بگیر ولی جونِ حسین/با عقوبتت منو ادب نکن/تورو به جون اونی قسم دادم/که تو گودالم تو رو صدا میزد/قربونش برم نه واسه ی خودش/واسه خاطر ما دست و پا میزد!

به وقت مرگ چشمم را نبندید/که چشم من به سیمای حسین است/بهشت ارزانی خوبانِ عالم/بهشت من تماشای حسین است