شب هشتم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

دستی بگشایید به امداد گداتان/رحمی بنمایید به این بی سر و پاتان/ اشکی بفشانید بر این مرده ی احساس/تا زنده شود از اثر فیض دعاتان/ دیگر رمقی نیست در این پای شکسته/مانده دل من منتظر دست عطاتان/ لطفی، کرمی، گوشه ی چشمی بنمایید/بر گوشه نشینانِ قدیمی سراتان/ یک بار بیایید به دیدار کسی که.../یک عمر غریبانه نموده ست صداتان/ هر چند شبیه شهدا نیست لیاقت!//تا اینکه دل و دیده نماییم فداتان.../ شرمنده! ببخشید که در بازی دنیا/افتاد شبی از لب ما سوزِ نواتان / ما خانه به دوشان، غم سیلاب نداریم/تا تکیه نمودیم به دستان وفاتان/ ما را برسانید شبی مشهد دلدار/داریم به دل عشق غریب الغرباتان/ منّت بگذارید که گردد به نگاهی/دل های خراباتی ما کرببلاتان

آخر ساله و اومدم/که حساب کتاب کنم با خودم/من کم آوردم و فهمیدم/هیچکی نیست مقصر الا خودم/ حالا کی جبران میکنه کمی های منو، الا تو/منه ورشکسته رو کی میخره، تنها تو / چه خوبه که هستی همیشه کنارم/تا تویی خدای من غمی ندارم/ الهی الهی ارحم یا الهی/ حالا که ماه مهمونیه /منِ آلوده‌رم راه دادی/بدترین بنده‌تو این شبا/میون این خوبا جا دادی/ میام این شبا صدات میزنم، با حیدر/هرکی هستم شعار منه، یا حیدر / چه خوبه که ماه تو ماه علی شد/علی گفتم و این دلم منجلی شد/ *الهی الهی الهی بعلی ...*/ شب هشتم دلم پر زده /رفته تا کنار سقاخونه/توی اون صحن و سرای زیبا/هی رضا رضا رضا می خونه/ همه ی دار و ندار دلمه . امام رضا /همیشه چاره ی هرمشکلمه . امام رضا / تا حالا نبرده گداش و ز یادش/چون قسم میدمش بحق جوادش/ *رضا جان رضا جان رضا جان رضا جان . . .*/ نیمه شب ذکر من تا سحر/واعفُ عَن توبیخی یا الله/لا تعذبنی و انا ارجوک /اُقسِمُکَ به اباعبدالله / به لبای تشنه ی یوسفِ پیغمبر/به تنی که زیر سم مرکب شد پرپر/خواهرش، بعد او چقدر دیده آزار /با دستای بسته داره میره بازار/ *حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان ....*

دوباره میزنم از دل صدا امام رضا/بیا برای خودت کن مرا امام رضا/ چه دارم از همه دنیا به جز همین یک دل/دلی که هست به نام شما امام رضا/ هوای نفس گرفته مرا، گرفتارم/مرا ز دست خودم کن رها امام رضا/ خدا کند دم آخر به داد من برسی/که گفته‌ام همه دم هرکجا امام رضا/ به دست هیچکسی رو نمیزنم بس که/گرفته دست مرا بارها امام رضا/ تو را که داشته باشم همیشه دارایم/هزار شکر که دارم تو را امام رضا/ چقدر حاجت ناگفته را روا کردی /الا اجابت هرچه دعا امام رضا/ چقدر پیش تو وقت زیارتت گفتم/زمان مرگ تو پیشم بیا امام رضا/کنار پنجره فولاد تازه فهمیدم/که هست بانی کرببلا امام رضا/دلم گرفته، دلم باز روضه میخواهد/گرفته از غم تو دل عزا امام رضا/نوشته‌اند که پنجاه مرتبه افتاد/به درد زهر که شد مبتلا امام رضا/برای اینکه کسی با خبر از او نشود/کشید روی سر خود عبا امام رضا/ولی نیامده جایی به او سنان زده‌اند/ندید ضربه‌ی سر نیزه را امام رضا/سرش جدا نشد از تن، تنش کشیده نشد/نخورد نیزه و سنگ و عصا امام رضا