شب هفتم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

عمریست تشنه کام تو هستیم و آب نیست/عمریست بیقرار نشستیم و تاب نیست/عمریست در نبود تو همسای? شبیم/در آسمان هیچ دلی آفتاب نیست/سرشار از محبت و از مهربانی است/در عالم حضور تو حرف عذاب نیست/می‌جویمت به خواب و نفهمیده‌ام هنوز/در چشم های منتظران تو خواب نیست/باید خودت برای ظهورت دعا کنی/در دست ما دعای فرج مستجاب نیست/ما گوشمان نمی‌شنود پاسخ تو را/ورنه سلام‌های کسی بی‌جواب نیست/ای مرد انتقام زمانی که می‌رسی/دیگر بقیع مثل گذشته خراب نیست/بهتر بمیرد آنکه دلش بین روضه ها/از داغ خشکی لب جدت کباب نیست/حالا که حرف تشنگی آمد، مصبیتی/بالاتر از مصیبت طفل رباب نیست/شاعر: محمد بیابانی

گردنِ کج را ببین روی سیاهش را نبین/دست خالی آمده بار گناهش را نبین/ طفل بازیگوش برگشته ، سر و رو خاکی است/باز هم آغوش وا کن اشتباهش را نبین/ گریه باعث می‌شود رنج خجالت کم شود/اشک‌هایش را ببین شرم نگاهش را نبین/ مُجرِم بد سابقه خود را به تو تحویل داد/اعترافش را ببین حال تباهش را نبین/ با علی آمد ندیدی جُرمهایش را ... بیا/بی علی هم اشهد ان لا الهَش را نبین/ داشته سوی تو از شهر نجف می‌آمده/یک دو جایی هم اگر گم کرده راهش را ... نبین/ صاحبی دارد که رزق ماسوا را می‌دهد/تشنگی کودکان خیمه‌گاهش را نبین/ کل عمرش خلق عالم بر درش رو میزدند/روز آخر رو زدن بر یک سپاهش را نبین/ حرمله! این بچه از فرط عطش بی‌جان شده/گردن کج را ببین آن روی ماهش را نبین

یه لحظه هم برا علی/ از خیمه بیرون نزدم /دلواپس تو بودم و /به خاطر تو اومدم /اصلا فدای سرت بچم آخ بچم/با حنجرش شد سپرت بچم آخ بچم /آب نداریم ولی از خون پاکش میکنیم /دل نداریم ولی با هم خاکش میکنیم /نه خاک نریز چشماش هنوز بازه حسین /نه خاک نریز میبینی چقدر نازه حسین /بچه م ، اخ بچه م اخ بچه م اخ بچه م /*** مسیر تیر و که نشد /یه ذره تغییر بدم/یه چیکه آب خوردم بذار /برم بهش شیر بدم/میرم ببینم کجاس بچم آخ بچم/انگار روی نیزه هاس بچم آخ بچم/نیزه رو تکون نده، بچه‌ام بدخواب میشه/نیزه دار آب نخور، قلبم داره آب میشه/نه آب نخور، خشکی لبهاش و ببین/نه تاب نده، بچه‌م میفته رو زمین/بچه م ، اخ بچه م اخ بچه م اخ بچه م

بچه ها دست بابا خونی شده/گمونم شش ماهه قربونی شده/عباشو طوری رو اصغر کشیده/گمونم خیلی خجالت کشیده