شب ششم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

خورشید پشت ابر ! نشانی به ما بده/ای ماه ! مژده ی رمضانی به ما بده/مثل نسیم صبح از این جا گذر کن و/باد صبای مشک فشانی به ما بده/بی کس تر از همیشه رساندیم خویش را/آواره ایم ... جا و مکانی به ما بده/از بس که در پی همه غیر از تو بوده ایم/از پا نشسته ایم ... توانی به ما بده/از سفره ای که وقت سحر پهن می کنی/مانده غذا و خورده ی نانی به ما بده/" با روضه ی حسین نفس تازه می کنیم "/روضه بخوان دوباره و جانی به ما بده

شب شیشم با یه دنیا حاجت اومده دوباره/بنده ی که غیر خونت جای دیگه ی ی نداره/با تموم گناهاش داره امید زیاد، که ببخشی تو اونو، حق حضرت جواد /ای خدا منو ببخش، ای خدا منو ببخش/بزار امشب خیلی ساده بگم از غصه و دردم/یه کاری کن که بمونم، دیگه اصلا بر نگردم/با تموم گناهام میخوامت خیلی زیاد/بیا و منو بخر، حق حضرت جواد/ای خدا منو ببخش، ای خدا منو ببخش/گرچه پستم ولی الان بین عاشقات نشستم/میدونم که مهربونی، میگیری امشب تو دستم/گدا رو راه ندادن، بهت اصلا نمیاد/درو واکن روی من، حق حضرت جواد

یه آسمان حیران تو ای ماه پاره/بابای تو عرش خدا را گوشواره/از کودکی با کربلائیها نشستی/بودی عسل نوش وصال از گاهواره/ابن الکریمی، آبرو داری بزرگی/صدها گره وا می کنی، با یک اشاره/حق دارد این لشکر اگر لکنت بگیرد/شیری ندیده با چنین قد و قواره/با گریه ات قلب عمو را آب کردی/کمتر بریز از گوشه ی پلکت ستاره/عمو جان هر چه آمد به سر من/به فدای سر گیسوی علی اصغر تو/خم شدی تا که مرا تنگ در آغوش کشی/قد کشیدم که دگر خم نشود پیکر تو/نذر کردم همه دشت پر از من بشود/تا ببینی شده ام مثل علی اکبر تو/غیرتم کشت مرا تا که نبیند چشمم/به تنش رخت اسارت بکند خواهر تو