شب پنجم رمضان 1402 - حسین طاهری

اندر سریر ناز، تو خوش آرمیده ای /شادی از آنکه رأس حسین را بریده ای /مسرور و شاد وخّرم و خندان بروی تخت /بنشین کنون که خوب بمطلب رسیده ای /جا داده ای به پرده زنان خود، ای لعین /خرّم دلی که پرده ایمان دریده ای /من ایستاده بر سر پا و کسی نگفت /بنشین که روی خار مغیلان دویده ای /گه بر فروش حکم کنی، گه به قتل ما /ظالم مگر تو آل علی را خریده ای /شاعر: جودی خراسانی

دل و روح ما سر و جان ما/لتراب مقدمک الفدا/عظم البلاء برح الخفاء/فرج است راه نجات ما/العجل مولا .../همه ناتوان همه رو سیاه/همه در کشاکش راه چاه/همه تا کمر به گِل گناه/خِجلیم و انکشف الغطاء/نرسیده شام غمی به سر/نرسیده از سحری خبر/نه کسی به فکر کسی دگر/تو بیا که و انقطع الرجاء/نه کسی هوایی فیض رب/نه به فکر واجب و مستحب/ظهر الفساد و بما کسب/تو بیا که تازه شود هوا/العجل مولا .../غم شام و کوفه و کربلا/شده داغ جان تو سال ها/که هر آن صباح و هر آن مساء/بَدَل الدُموئِکَ بِالدَما/گله و شکایت خویشتن/به کجا برد دل تنگ من/تو بیا سری به دلم بزن/که تو مستعانی و مشتکانتو بیا که سر بزند بهار/به خزان دائم روزگار/به جهان ما برکت بیار/که بیمنک رزق الوری/تو بیا که عهد وفا شود/دل خلق جای خدا شود/که زمان صلح و صفا شود/بجمالک کشف الدجی/تو بیا و چاره نو بساز/که به ما شود در صبح باز/شب عاشقانه و بس دراز/و بنور وجهک منتهی/العجل مولا ...

زینب عفیفه ایست که در راه عفتش/عباس می دهد نخ معجر نمی دهد