شب چهارم رمضان 1402 - حسین طاهری

شب‌های جمعه، نیمه شب‌ها تا سپیده/بر روی اسرارش خدا، پرده کشیده/از راه می آید زنی، قامت خمیده/لب می‌گذارد، روی حلقوم بریده/فریادهای یا بُنَی سر بگیرد/حیدر بیاید بازوی زهرا، بگیرد/روضه نمی‌خواهد، تنی که سر ندارد/قربان آن آقا، که انگشتر ندارد/یک تکه‌ای سالم، همه پیکر ندارد/جایی برای بوسه‌ی مادر، ندارد/گیسوی خود را ریخته روی گلویش/مادر بُود این‌گونه، شکل گفتگویش/گوید بُنیّ یا بُنیّ یا بُنیّ/برخیز آمد مادرت زهرا، بُنیّ/دیدم خودم در عصر عاشورا بُنی/افتاده بودی زیر دست و پا بُنیّ /من بی وضو موی تو را شانه نکردم/حالا به دنبال سرت، باید بگردم

دست تو دست گریه پا به پای غم اومدم/هم نوای بارون با اشک نم‌نم اومدم/حلالم کن آقا اگه روضه کم اومدم/خودت زیادش کن، اشک چشامو می‌گم/خودت روبراه کن، حال و هوامو می‌گم/قرارمون چی شد؟ کرببلامو می‌گم/شوق دیدن حرم داره به خدا عاشقاتو می‌کشه/از همه‌ی دنیا که می‌گیره دلم دلم به تو خوشه/حسین.../بازم با دل من، بی‌بهونه راه اومدی/همش بدی کردم همش تو کوتاه اومدی/رام دادی نگفتی: برو اشتباه اومدی/خودت درستش کن، ترس آبرومو می‌گم/یه حاجتی دارم، می‌دونی کدومو می‌گم/تو روضه‌ات می‌میرم دارم آرزومو می‌گم/این غم قشنگ و مگه میشه با چیزی عوض کنم/غیر حرم تو با دیدن چی می‌تونم آخه حض کنم/حسین...

عشقت بیچارم کرده، روضه ات آوارم کرده/گریه زیر این پرچم آبرودارم کرده/کجا رو دارم آقا، به غیر این روضه ها/شب جمعه کربلا، با تموم شهدا/یا ابا عبدالله، یا اباعدالله