شب چهارم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

لطفی که کرده است خجل بارها مرا/برده‌ست تا دیار گرفتارها مرا/رؤیای یوسفانه دیدارت ای عزیز/آواره کرده در دل بازارها مرا/با یک کلافِ کهنه از این عبد روسیاه/قابل بدان میان خریدارها مرا/ای گل! ببین که دوری از نرگسِ رخت/یک عمر کرده هم‌نفس خارها مرا/در ساحل نجات تو پهلو گرفته‌ام/سیل گناه برده اگر بارها مرا/یاد لبان خشک ترک خورده ای مدام/برده به کربلا دم افطارها مرا/افطارها به کام دلم زهر میشود/ارباب ما گرسنه و تشنه شهید شد

توبه‌ام توبه نشد هرچه که همت کردم/من به ستاری تو سخت جسارت کردم/هرچه تو دوست شدی با منِ آلوده ولی/بی‌حیاتر شده با نفس رفاقت کردم/رمضان است و دل از خواب نکندم افسوس//مثل هرسال من از لطف تو غفلت کردم/من از این فلسفه‌ی روزه، از این فیض عظیم/به همین تشنگی ساده قناعت کردم/روزه هم چشم مرا باز نکرده، نکند/عادتم بود اگر هرچه عبادت کردم/هرچه هستم سر دیوانگی‌ام میمانم/روزه‌ام را فقط افطار به تربت کردم/خواستم از عطش روزه بگویم اما/از لب تشنه‌اش احساس خجالت کردم/روزه‌ام روضه شد و روضه مرا میکشدم/یاد آن تشنه ‌لب کرببلا میکشدم

بازم شب جمعه‌ست، زهرا تو گوداله/گیسو پریشونه، می‌خونه با ناله/می‌گه بچه‌ی من که سر به تن نداره/رو خاک رها شده، کفن نداره/می‌خوام ببوسمش ولی نمی‌شه/آخه یه جای سالم به بدن نداره/چادر خاکیمو به روش کشیدم/کسی نبینه پیروهن نداره/بُنَیَ.../بازم شب جمعه‌ست، زهرا دلش خونه/زینب واسه مادر، هی روضه می‌خونه/می‌گه نبودی مادر ببینی چه‌ها کرد/اون که سر حسین‌تو جدا کرد/نبودی مادر ببینی که لشکر/چه آتیشی تو خیمه‌ها به پا کرد/کاش توی قتلگاه بودی میدیدی/اون گلویِ پاره منو صدا کرد/اُخَیَ ...?