شب سیزدهم رمضان 1402 - حسین طاهری

دلم خوش بود بر عمه، که او را دست کم دارم/بیابان است و تاریک است و تازه ترس هم دارم/لباسم پاره و سرما مرا بدجور آزرده/چه بد، گرمای آغوش عمو را باز کم دارم/همیشه وقت مشکل‌های سخت و وقت تنهایی/توسل بر علی و فاطمه، چون عمه‌ام دارم/توسل کردم و آمد به سویم مادرم زهرا/رسید و گفتمش باید که فرصت مغتنم دارم/چه می‌بینم خمیده آمدی، من درد یادم رفت/سوال از ماجرای کوچه و درب حرم دارم/نپرس از حال من بابا ندارم، بعد عاشورا/دو چشم تار و روی نیلی و آوای بَم دارم/خدایا، باز هم دارد صدای زجر می‌آید/چه ترسی از صدای پای او، در هر قدم دارم/به زیر چادرت مادر، مرا پنهان کن و برگرد/از این ملعون، کبودی بر تنم چندین رقم دارم/به پهلویم لگد خورد و ببین یا فاطمه دیگر/شبیه تو از این پس من همیشه قد خم دارم/یه شب جا موندمو اومد سراغم/همون مردی که با من خیلی بد بود/الهی که دلش آتیش بگیره/که دل سوزوندنو خیلی بلد بود/همش‌می‌گفت عموت کجاست، حال‌ تو ‌رو نیگا کنه/بگو از علقمه بیاد، دست بستت را وا کنه/بابا بابا بابا حسین/دلم آغوش گرم تو رو می‌خواد/خرابه سرده و دارم می‌لرزم/هوا سرده ولی عیبی نداره/من از تاریکیا خیلی می‌ترسم/از اونی‌ که سر تو رو، رو نیزه بست بدم میاد/از اون‌ که دندون‌ تو رو، باسنگ شکست بدم میاد/بابا بابا بابا بابا حسین/

خورشید من! آمدی شبانه/قدری بغلم کن عاشقانه/اوضاع مناسبی ندارم/چه خوب که آمدی شبانه/تقصیر حرارت تنور است/این سوختگی زیر چانه/در راه شتر تکان نمی خورد/خوردم کتکی به این بهانه/من که همه عمر رفته بودم/تنها به مجالس زنانه/رفتم وسط شراب‌ خواران/کت ‌بسته، به زور تازیانه/