شب هفتم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

ما فراموش کرده ایم آقا/کار دنیا بدون تو لنگ است/بی حضور تو تا صف محشر/جلوی پای این جهان سنگ است/ ما فراموش کرده ایم آقا/با تو دنیا بهار می گردد/با تو بر روی موج خوشبختی/همه دنیا سوار می گردد/ ما فراموش کرده ایم آقا/دردها از تو نسخه می گیرد/بی تو ای صاحب زمانه ی ما/روح و جان زمانه می میرد/ ما فراموش کرده ایم اما/تو فراموشمان نخواهی کرد/می کشد انتظارت این عالم/ای سفر کرده از سفر برگرد/ شعرِ بی روضه شعرِ بی نمک است/یا اباصالح ای بهار حسین/می رسد آن زمان که می خوانی/روضه ای بر سر مزار حسین/ بی گمان در کنار شش گوشه /از تن و آفتاب می خوانی/با دوچشم ترت برای همه/روضه های رباب می خوانی/ پرده ی خیمه را کناری زد/دید قرص قمر به دست حسین/ناگهان دید دست و پا می زد/روی دست حسین هست حسین/کاش دیگر نبیند این مادر/روی غرق به خون اصغر را/یا نبیند به روی سرنیزه/غنچه ی ناشکفته پرپر را/

دلبر دلش گرفته، دلدار گریه کرده/عاشق همیشه وقت دیدار گریه کرده /شب زنده دارها را طورى دگر خریدند /طوبى بر آنکه تا صبح بیدار گریه کرده /یا رب الهی العفو /یک یا حسین گفته وا کرده روزه اش را /آن تشنه که زمانِ افطار گریه کرده /آب فرات آخر تا خیمه ها نیامد /در کِسوت گدایى حرفى بلد نبودیم /سائل همیشه جاىِ اصرار گریه کرده/ما را فقط دعاى زهرا نجات داده /مادر براى طفلش بسیار گریه کرده /بر حال مادر ما در بین آتش و خون /دیوار دم گرفته، مسمار گریه کرده /کف مى زدند لشکر، قلب رباب مى سوخت او بین خنده هاى اغیار گریه کرده /

چگونه داغ تو باشد جگر کباب نباشد /چگونه نام تو باشد سخن ز آب نباشد /به حنجره پسری این چنین سه شعبه نخورده /محاسن پدری این چنین خضاب نباشد /ز گبر و کافر و از هر شکارچی بپرسند /بریدن گلوی نازکی ثواب نباشد/کنار نیزه‌ی تو، مادری دوباره کتک خورد /خدا کند که عروس ابوتراب نباشد /سرت به نیزه بلند است در مقابل محمل/خدا کند که فقط محمل رباب نباشد