شب پنجم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

برای دیدن روی تو ناله ها دارم/خوشم اگر چه غریبم ولی تو را دارم/گدائی در این خانه آبروی من است/به نام توست اگر ذره ای بها دارم/به نام? عملم نیست جز گناه گناه.../ولی به وقت سخن کوهی ادعا دارم/الا امیر سحر ای مسافر صحرا/امید وصل تو را بین هر دعا دارم/مرا میان قنوت سحر مَبر از یاد/که احتیاج شدیدی بر این دعا دارم/به آه نیمه شب تو قسم عنایت توست/اگر زبان مناجات با خدا دارمشب یتیم حسن آمده نگاهی کن /به روضه ی که من امشب ز کربلا دارم/شاعر : قاسم نعمتی

حال دل خیلی خرابه کار دل ناله و آه/شب پنجم دوباره دل ما تو قتله گاه/امون ای دل، امون ای دل/چقدر تیر چقدر سنگ ، چقدر نیزه شکسته/روی خاک تو موجی از خون ، پسر زهرا نشسته/امون ای دل، امون ای دل/اون کیه میره تو گودال گمونم یه نوجوونه/مثل بچه شیر میمونه وقتی که رجز میخونه/میگه من هنوز نمُردم که عمومو دوره کردید/سی هزارتا دو به یک شیر، به خدا خیلی نامردید/از امامش مثل مادر تو بلا دفع خطر کرد/جلوی طوفان شمشیر لاله دستشو سپر کرد/توی خون داره میخنده عمو جون دیدی که مَردَم/اگه تو خیمه میموندم جون عمه دق میکردم/خدارو شکر نمیمونم تو غروب قتل و غارت/مثل بابام نمیبینم سوی ناموسم جسارت/خداروشکر نمیبینم دست عمه رو میبندن/پای نیزه ابالفضل به اسیریمون میخندن/