شب سوم رمضان 1402 - حسین طاهری

راستی! هیچ خبردار شدی تب کردم؟/راستی! لاغری من به نظر می آید؟/راستی! گم شده سنجاق سرم، پیش تو نیست؟/سر که آشفته شود، حوصله سر می آید/راستی! هست به یادت دم چادر گفتی/دختر من! به تو چادر چقدر می آید

هر جا که به پرچمش نگاه تو افتاد حرم رقیه است/تنها حرمی که روضه خون نمیخواد حرم رقیه است/اومدم زیارتت با گریه، با زاری، تو هنوزم وسط بازاری/خیلی روضه ی نگفته داری وای/سلام خانوم ایتها الصدیقه الشهیده/ای نوه ی مادر قد خمیده/گنبدتم مثل موهات سفیده/تموم خرابه ها غرق غم شده/یه شیرین زبون دیگه کم شده/یه امام زاده توی خرابه بود/حالا دیگه خرابه حرم شده/طفل دل شکسته کِی دیده کسی/یه سه ساله خسته کِی دیده کسی/اینا رو هم اگه یه روز دیده باشی/تشیع نشسته کِی دیده کسی/عمه ازغم دست روی کمر دارد/از کبودی تنش خبر داره/رباب از روی تجربه بهش می گفت/قبرشو عمیق بکن خطر داره

حالا اومدی، حالا که دیگه رقیه افتاده از پا اومدی/حالا که بار سفر بستم از این دنیا اومدی/عمو عباس رو نیاوردی چرا تنها اومدی/حالا اومدی، خوابند حالا که تموم دخترای شام اومدی/حالا اومدی، حالا که نمی تونم بگم اومد بابام اومدی/حالا اومدی، حالا که سفید شد از نبودت موهام اومدی/بابایی خیال کردی قهرم حالا اومدی واسه آشتی/نمیگی چرا رفتی و ما رو تنها گذاشتی/بابایی

راس تو میرود بالای نیزه ها/من زار میزنم در پای نیزه ها/ای حسینم، ای حسینم، ای حسینم ای حسینم/آه ای ستاره ی دنباله دار من/زخمی ترین سرِ نیزه سوار من/ای حسینم ای حسینم ای حسینم ای حسینم/ای بی کفن چه با این پاره تن کنم/با چادرم تو را باید کفن کنم/من میروم ولی جانم کنار توست/تا سال های سال شمع مزار توست/عمه جانم، عمه جانم، عمه جانِ قد کمانم