شب بیست و هشتم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

اسیر درد شدیم و دوا نیامد باز/گذشت ماه خدا ماه ما نیامد باز/شبیه هر رمضانی که بی تو آمد و رفت/نفس به سینه ی ما ماند و جا نیامد باز/چقدر هر سحر از درد دوریش یک ماه/صدا زدیم که آقا بیا؛ نیامد باز/دوباره من نشدم آنچه را که او می‌خواست/دوباره کرد برایم دعا نیامد باز/اگرچه بد شده بودم ولی مرا بخشید/اگرچه شد دلش از من رضا نیامد باز/دوباره روضه بخوان، روضه خوان! که گریه کنیم/که صاحب همه ی روضه‌ها نیامد باز/پس از گذشتن یک ماه گریه در دستم/مگو که تذکره ی کربلا نیامد باز/شاعر: محمدعلی بیابانی/

پاک در بندگی ام قافیه را باخته ام/فرصتی را که به من داد خدا، باخته ام/یک طرف دست تهی، از طرفی فرصت رفت/بازهم عمر دو سر باخته را باخته ام/من که از دوست به غیر از خودِ او خواسته ام/متن دل را به همین حاشیه ها باخته ام/مست از میکده ها سهم خودش را برده/من ولی حال دعا را به ریا باخته ام/نفس هر طور که میخواست مرا بازی داد/سر و پا را به همین بی سر و پا باخته ام/در پس پرده حنایم چقدر بی رنگ است/آبرویی که تو دادی همه جا، باخته ام/باختن در همه اوقات ولیکن بد نیست/من دلم را به غم کرببلا باخته ام/باختم دل به حسین و به حقیقت بردم/سجده ی شکر کنم بس که به جا باخته ام/از همان بار که چشمم به ضریحش افتاد/دل جدا باخته و عقل جدا باخته ام/شاعر: موسی علیمرادی/آن روز پر عذاب زیادم نمی‌رود/فریاد آب آب زیادم نمی‌رود/جسم حسین بی سر و عریان به روی خاک/در بین آفتاب زیادم نمی‌رود/تیر سه شعبه و گلوی طفل شیرخواربی تابی رباب زیادم نمی‌رود/معجر کشیدن از سر طفل سه ساله و/رخسار بی نقاب زیادم نمی‌رود