شب بیست و ششم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

گم کرده ام به ظلمت شب نور ماه را/حس می کنم بدون تو سختی راه را/تا کی بناست از غم و داغ مفارقت/هر صبح و شام سر بکشم جام آه را/هر هفته ای که میگذرد آه میکشم/طی میکنم بدون تو هر سال و ماه را/آقا اگر چه نوکر خوبی نبوده ایم/از ما نکن دریغ تو نیمه نگاه را/آخر چگونه بی مدد مهربانی ات/جبران کنیم این همه عمر تباه را/امشب به حق شیخ الائمه دعا کنیم/بخشد خدا معاصی این رو سیاه را/

در خلوتش با حال مضطر روضه میخوانْد/بعد از حدیث و درس و منبر روضه میخوانْد/می دید در آتش تمام خانه اش را/میسوخت و از داغ مادر روضه میخوانْد/از چشم های سنگ میشد اشک جاری /وقتی که از «مسمار» و «بستر» روضه میخوانْد/بستند دستش را و در ذهنش برای/لرزیدنِ دستانِ حیدر روضه میخوانْد/تلفیق مسجد بود و هیئت، هر نمازش/اول اذان میگفت، آخر روضه میخوانْد/شیخ الائمه پیرِ داغِ کربلا بود/از پیکرِ مجروحِ بی «سر» روضه میخوانْد/با گریه بر پهنای صورت اشک میریخت/وقتی که از «خلخال» و «معجر» روضه میخوانْد!/شاعر: م عاطفی