شب بیست و چهارم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

عصر هر جمعه ی دلگیر، تو را می خواند/دم به دم کوچه ی تقدیر تو را می خواند/مادری چشم به راه است بیایی از راه/کنج خانه پدری پیر تو را می خواند/عالمی منتظر جلوه ی مولایی توست/هر نفس قبضه ی شمشیر تو را می خواند/ننگ بر ما چو ببندیم به غیر از تو امید/صبح و شب عرصه ی تدبیر تو را می خواند/یازده قرن گذشت از غم تنهایی تو/دل وامانده ی ما دیر تو را می خواند/مادری پشت در خانه صدایت می کرد/مادری خسته... زمین گیر تو را می خواند/دارد از حنجره ای خشک صدا می آید/دختری در غل و زنجیر تو را می خواند/شاعر: ‌وحید محمدی

باور نمی‌کنم سر بازار بردنت/نامحرمان به مجلس اغیار بردنت/از سین? حسین، تو را چکمه‌ای گرفت/از کربلا به کوفه، به اجبار بردنت/پای سفر نداشتی ای داغدار درد/با یک سر بریده به اصرار بردنت/ /پهلو کبود! گریه کنان تازیانه‌هابا خاطراتی از در و دیوار بردنت// فهمیده بود شمر، غرورت شکسته استاز سمت قتلگاه علمدار بردنت/تو از تمام کوفه طلبکار بودی و/در کوچه‌هاش مثل بدهکار بردنت/