شب بیست و سوم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

می گذارم در شبی چون قدر، قرآن بر سرم/تا قدم بگذاری ای مولای خوبان بر سرم/در نگاه آسمان فرقی ندارد خوب و بد/همچنان می باری آقا مثل باران بر سرم/جان من عمریست که از دست من جان بر لبی/عمر من، جان تو از دست خودم جان بر سرم/داده ام از دست تاج نوکری را در عوض/بسته نفسم سالها سر بند عصیان بر سرم/ناامیدی آخرین راه است اما دلخوشم/هست عمری سایه ی شاه خراسان بر سرم/خاک عالم بر سرم می ریختم تا ریختم /تربت اعلای سالار شهیدان بر سرم/آرزوی لیله القدر من امشب کربلاست/منتش کاش بگذاری حسین جان بر سرم/آه آقای غریبم درد جانت را گرفت/دردهایت ای تن زخمی عریان بر سرم/

با دلی سوخته و کوه گناه، به حریم تو پناهنده شدم/تا که دیدم تو بغل وا کردی، از همه غیر تو دل کنده شدم/سفره ی قدر گنهکاری خویش رو به احسان تو انداختم/دامنم را بتکانم یعنی هر چه دادی همه را باخته ام/بین اسماء تو با یا ستار روزگاریست که مأنوس ترم/هر چه دیدی ز همه پوشاندی راه دادی که بیایم به حرم /گشتم و هیچ کسی غیر خودت بار افتاده ی من را نخرید/در رفاقت همه جا می ارزد منت مثل تو دلدار کشید/همه حاجت خود را امشب به پر چادر مادر بستم/قبل از آنی که بیایم دنیا نوکر خانه حیدر هستم/لیله القدر برایم بنویس جان ارباب قسم یا الله/از نجف راه بیفتیم همه جانب صحن ابا عبدالله/دوستانم همه رفتن حرم،‌ شب قدر کرب و بلا دیدنی است/در سرازیری باب القبله، گریه ی مادر ما دیدنی استمادری دست به پهلو آید، تا کنار تن عریان حسین/بعد گودال به هم ریخته است مثل گیسوی پریشان حسین/می زند ناله بُنیه، چه کنم، بدنت هست، سرت نیست حسین/نعل تازه چه سرت آورده، بین صحرا اثرت .../این بدن نیست که من می بینم، خاک و پیکر به هم آمیخته است/بد بریدن سرت را دیدم، حنجرت روی زمین ریخته است/

دل من غرق گناه است الهی به حسین/در دلم حسرت و آه است الهی به حسین/هی گُنَه کردم و هی توبه شکستم افسوس/رُخَم از شرم سیاه است الهی به حسین/شب جمعه شده و ابر خطاپوش رسید/ بنده محتاج نگاه است الهی به حسین/شب قدر است و دل سرکش و عصیان‌گر من/در پی پشت و پناه است الهی به حسین/من پشیمان شده‌ام دست مرا باز بگیر/اشک این دیده گواه است الهی به حسین/