شب اول رمضان 1404 - محمود کریمی

مناجات - گرچه از راه دور آمده‌ام از طلوع أزل، دلم این‌جاست از أزل در نجف به من گفتند: همه‌ی هستی‌ام، امام رضاست حائر آسمان عشق، رضاست طائر آستان قدس، منم این محال است تا نفس دارم که از آن آستانه، دل بکنم نسبم، خادم ابن خادم او نام اجدادی‌ام غلام‌رضاست این‌که امسال وقف این حرمم لطف آقای من، امام رضاست بنده و بی‌اراده‌ایم همه امر، امر رضاست در همه حال امر فرمود که بخوان امسال در نجف «یا محوّل الأحوال» او کرم کرد؛ نوکرش امسال محضر شاه لوکشف باشد این مقدّر شده به لطف رئوف رزق امسالمان، نجف باشد یک الهی کنار این گنبد حسرت جان اولیای خداست بانگ، هرشب مناره‌ها دارند آن‌که دنبال بخشش است، کجاست؟ هرکه یک سجده کرد، ممکن نیست سر از این آستانه بردارد هرچه هستم، سرم به دامن توست مثل آن طفل که پدر دارد پدری که من سیه‌رو را لحظه‌ای روسیاه دهر نکرد پدری که به‌خاطر بدی‌ام با من سرشکسته، قهر نکرد نور امّید در دلم دارم من بی‌چیز بخت‌برگشته طفلی‌ام که به خانه‌ی پدرش بعد یک‌روز سخت، برگشته باز برگشته‌ام به این‌جا تا بشود صاف و صیقلی جانم باز رحمی به من کن و بپذیر به علی مرا، علی جانم!

مدح - قسم به حق، تجلّی صفات ذات حق، علی به یمن کیست می‌رسد رزق به ماخلق؟! علی نبی به نام مرتضی، روو به‌سوی خدا کند ناجی کلّ انبیاء؛ عطف به ماسبق، علی ضحی، علی و حج، علی؛ نور، علی؛ قمر، علی مُلک، علی؛ نبأ، علی؛ فجر، علی؛ فلق، علی حیات قلب مردگان؛ عزیز دل‌سپردگان بگو علی؛ توان زانوان بی‌رمق، علی یدالله ست و زیر بار ظالمین نمی‌رود کشیده از تمام کفر و مشرکین نسق، علی نمی‌شود حقیقت تورا نگفت یاعلی! به جانشینی رسول کیست مستحق؟! علی برای خلقت تمام ماسوا هدف، علی فراتر از همه مدیحه‌های ماسلف، علی حیا، علی؛ وفا، علی؛ سخا، علی؛ صفا، علی هزارمرحبا علی! امیر لو کشف، علی خدا به ما بنی‌بشر، برات خدمت تو داد اگرچه بهر خدمتت مَلَک شده به صف، علی غریب و دردمند و خسته‌ام؛ شکسته‌ام علی من آمدم؛ من آمدم؛ من آمدم نجف، علی نوشته روی قلب من، عشق الی الأبد، علی علی علی؛ ولی علی؛ شیر، علی؛ اسد، علی چنان بلال زیر سنگ زندگی، صدا زدم احد احد؛ صمد صمد؛ صمد احد؛ مدد علی به چشم عاشقان تو تمام مُلک این جهان به کفش‌های وصله‌دار تو نمی‌رسد علی ناس، علی؛ نصر، علی؛ بیّنه و قلم، علی شرح، علی و تین، علی؛ شمس، علی؛ بلد، علی بنده‌ی مرتضی‌علی هستم در هردو جهان که دست رد به سینه‌ی بنده نمی‌زند علی ای دل اگر که خسته‌ای؛ به غم اگر نشسته‌ای دست به زانویت بزن، صدا بزن مددعلی!

مناجات - آمدم به درگهت، مهربان خدای من! آمدم که بند غم، واکنی ز پای من بند معصیّت ببین بسته دست‌وبال من گر که نگذری ز من، آه! بد به حال من از گنه، سیه شده؛ روز و روزگار من بد شدم ولی تو باز، بوده‌ای کنار من مهربان اله من بگذر از گناه من آه از این دل حزین! زاری مرا ببین مهر مرتضی‌علی با گلم شده عجین من سیه‌روترم از تمام خلقتت آمدم ولی سر سفره‌ی ضیافتت مهربان به بنده، تو؛ از گناه، خسته من مرگ من اگر رسد؛ خالی است دست من مهربان اله من بگذر از گناه من بنده‌ی تو آمده در پناه مرتضی من حواله دارم از جانب امام رضا قبله‌ی دلم شده، گنبد طلای او در تمام عمر خود، بوده‌ام گدای او گرچه رووسیاهم و دوزخت به من رواست درگذر ز من که من، ضامنم امام رضاست ذکر من دم لحد یا امام رضا مدد

روضه - میان حجره‌ی دربسته، ناله زد پسرم بیا ببین که چه‌ها کرده زهر با جگرم بیا ببین که لبم از عطش ترک‌خورده بیا که زهر جفا، جان ز پیکرم برده بیا ببین وسط حجره، حال زار مرا به دست خویش مهیّا بکن مزار مرا بیا که بار فراقت ز سینه بردارم بیا که زخم فراق تو بر جگر دارم جواد من! بنشین لحظه‌ای مقابل من وصیّتی به تو دارم؛ تمام حاصل من! اگرچه با دلی آرام می‌روم امّا بدان که غصّه‌ی معصومه بر دل است مرا مباد عمّه‌ات ای جان من! غریب شود مباد عمّه‌ات از غصّه، بی‌شکیب شود کسی به رتبه‌ی او نیست در همه عالم مباد سایه‌اش آید به چشم نامحرم امان ز ناقه‌ی عریان و عمّه‌ام زینب امان ز گریه‌ی طفلان و عمّه‌ام زینب جواد من! غم زینب به سینه دارم من که تا به حشر از این غصّه، بی‌قرارم من امان ز مجلس نامحرمان و حال خراب امان ز گریه‌ی طفلان، میان بزم شراب