شهادت حضرت فاطمه (س) شب دوم فاطمیه دوم 1402 - محمدرضا طاهری

کل دقایق را به یادت می‌شماریم/ لحظه به لحظه در هوایت بی قراریم/ ظلم از سراپای جهان می‌جوشد/ انگار بی طاقت از این زخم‌های بی‌شماریم/ هر جمعه با ندبه، به یادت گریه کردیم /در ناحیه، با روضه‌هایت اشک‌باریم/ با صحنه هایی که حسن در کوچه دیده/ ما چاره‌ای جز خون دل خوردن نداریم /کی تکیه می سازی برای روضه هایش؟/ کی در حسینیه کنار تو بباریم؟/ ما سینه زن‌های غریب هیأت عشق /ما تا قیامت از مصیبت داغداریم/ یک روز می آیی و ما هم در کنارت/ سنگ بنای مضجعش را می گذاریم /روح‌الله_گائینی

چه ها رقم زده ای ای خدا برای حسن/که کوچه می شود امروز کربلای حسن/«خدا به خیر کند» گفته و ولی این بار/قرار نیست اجابت شود دعای حسن/به مادرش برسد یا خبر به خانه دهد؟/چه سخت می گذرد روز ابتلای حسن/آهای اهل مدینه به دادشان برسید/نمی رسد به کسی پس چرا صدای حسن/فراری اُحد آیا شهامتش را داشت/میان کوچه علی بود اگر به جای حسن؟/همینکه دست چپ نانجیب بالا رفت/بلند شد وسط کوچه وای وای حسن/کشیده از طرفی زیر گوش مادر خورد/پرید از طرفی برق چشمهای حسن/چه قدر شدّت و حدّت مگر به یک سیلی ست؟ /که گوشواره می‌افتد به زیر پای حسن/

تا به حالا کشیده خوردی/شده بیفتی جلوی انظار/خورده سرت تا حالا به دیوار/خدا برا کسی نیاره /راهت تو بی هوا ببندند /نزدیک خونه بچتم باشه/بین تو و غریبه دعوا شه/نمی دونی چه حسی داره/زمین بیفتی هر قدم سخته/واله برای مردش هم سخته/چه برسه به زن خدایا/به فاطمه سیلی زدن کم نیست/تحمل شنیدنش هم نیست/چی کشیده حسن خدایا/مادر و بچه بر می گشتن/آسمونو زمین یهو تار شد/کوچه سر مجتبی آوار شد/لعنت به اون که راهو بسته/مادر عقب عقب که می رفت/بازم جلوتر می اومد نامرد/وقتی که دستشو بلند می کرد/انگشترم بود توی دستش/پیکر مادر که لگدمال شد//مسیر کوچه رو به گودال شد/تا جایی که اسبا رسیدن/کوچه رو زهرا اشتباهی رفت/چشم حسینشم سیاهی رفت/وقتی گلوشو می بریدن/

چادرت را روی دیده می‌گذارم/ تا از بلاهای زمانه در امان باشم/ می نویسم روی قلبم نام زهرا که /در پناه حضرت صاحب زمان باشم /چادرت مادر سایه سار عشق /گرچه خاکی اما شد ذوالفقار عشق/ مایه آرامش هفت آسمان فاطمه ست /علت خلقت زمین و زمان فاطمه ست/ فخر تمام شیعیان جهان فاطمه ست/ انا نباهی بفاطمه/هر که با حق باشد از باطل نمی ترسد/حضرت زهرا به ما این را نشان داده/پشت در مادر زمین افتاده است اما/پرچم یا مرتضی پائین نیفتاده /ما همه سرباز، مقتدا زهرا/نقش سربند ما شد امنا زهرا/فاطمیه شروع یک خیبر است /سنگر است سنگر است/نشانه ی ولایت حیدر است /سنگر است سنگر است/بر همه مجاهدان مادر است /سنگر است سنگر است/انا نباهی بفاطمه

روضه میخونم با چشم تر؛ مادر /شهید? مفقودالاثر؛ مادر/ منم مثه همه آدما دوس دارم شب جمعه‌ها /با دل تنگ و چشم ترم برم سر خاک مادرم /ولی نشونی‌شو ندارم کجا باید براش ببارم/ آی مردم نامردی رسم روزگاره /آی مردم مادر من حرم نداره /میگه حسن از سوز جگر؛ مادر/شهیده مفقودالاثر مادر/سخته پیش چشم ترت /بیفته رو زمین مادرت/ تُو روز روشن تو رو زدن /جلو چش من تو رو زدن/ دق کردم تا با ضرب دست/ گوشواره تُو گوشِت شکست /آی مردم زهرا دیگه راه نمیره/ آی مردم مادرم دوس داره بمیره ........... /یکی بیاره از تو خبر؛ مادر/شهیده ی مفقود الاثر مادر /میاد شفای زخم سینه/ از مکه می‌ره مدینه /میگه اینجاست قبر مادرم/ از اون دو قاتل نمی‌گذرم/ میگه مادر برات بمیرم/ اومدم انتقام بگیرم/ آی مردم مهدی‌ام از تبار کوثر/ آی مردم دست منه پرچم حیدر/