شب هشتم رمضان 1402 - حسین طاهری

مرا که این همه دل خسته ام دلم مشکن/ببین به گریه آهسته ام دلم مشکن/تو دلنواز ترین فرد روزگارانی/فزون تر از همه بشکسته ام دلم مشکن/شنیده ام که مرام تو دل شکستن نیست/به یک نگاه تو دل بسته ام دلم مشکن/شنیده ام که به زوار خود نظر داری/به زائرین تو پیوسته ام دلم مشکن/شنیده ام که گدا را نمی کنی نومید/من آن گدای سمج، خسته ام دلم مشکن?

سخت است پیش پای پسر، دست و پا مزن/جانِ جواد، مادر خود را صدا مزن/ حالا که زهر شیره ی جانِ تو را کشید/آتش به جان این جگر مبتلا مزن/ از شانه ی جواد کمی هم کمک بگیر/بر روی خواهش پسر خویش، پا مزن/ گرچه به یاد مادرت آتش گرفته ای/پیش جواد، حرفی از آن کوچه ها مزن/قدری بنوش جرعه ی آبی و، این همه/با یاد کربلا، طرفی آب را مزن/

علی اکبر که بر زمین افتاد /آسمان آفتاب را گم کرد /آن قدر زخم روی زخم آمد/که عدو هم حساب را گم کرد/خواست تا خیمه پر کشد اما/شیر زخمی عقاب را گم کرد/جلد قرآن خویش پیدا کرد/آیه های کتاب را گم کرد/پس بوتراب بین بوتراب /نوه ی بوتراب گم کرد/پدر آمد به یاریش برود/من بمیرم رکاب را گم کرد

جوانان بنی هاشم بیاید /علی را بر در خیمه رسانید /خدا داند که من طاقت ندارم /علی را بر در خیمه رسانم /----زمین کربلا پر شور و شین است/سر اکبر به دامان حسین است/بگوئید عمه اش زینب بیائید/تماشای رخ اکبر بیائید