شب اول فاطمیه اول 1404 - محمود کریمی

بهترین اتّفاق دورانی/صاحب چشم عرش‌گردانی/ زندگانی ساده‌ات‌ دارد/یک جهان لایه‌های پنهانی/دور ایوان‌طلای شهر نجف/باد، سرگرم منقبت‌خوانی/از ضریح تو ریخت در قدحم/جرعه‌جرعه شراب روحانی/آه و افسوس! عمر، کوتاه و/شرح اوصاف توست طولانی/ای سلونی‌سرای هر منبر/خارج از درک و فهم انسانی/ از رسول خدا رسیده به ما/این حدیث شریف نورانی/عَجَزَ الواصفون عَن صِفَتِک/ما عَرَفناک حَقَّ معرفتک/ قبله‌ی من شده شمایل تو/تا کمر، خم شدم مقابل تو/پشت در آمدم، جواب نده/تا بمانم کمی معطّل تو/من سوی قبله، سجده خواهم کرد/قبله‌ای که شده‌ست مایل تو/مثل ما مست شحنه‌ی نجف است/حافظی که شده‌ست بیدل تو/غرق خود کرده عقل عالم را/بحر علم بدون ساحل تو/نه فقط در رکوع، در همه‌حال/عالم و آدم است سائل تو/شاخص شعر شاعران باشد/این‌که گفتند در فضایل تو/ عَجَزَ الواصفون عَن صِفَتِک/ما عَرَفناک حَقَّ معرفتک/ اسداللّهی و امیر عرب/عبد هستی ولی شبیه به ربّ/صبح، خورشید می‌رسد از شرق/در حریمت برای عرض ادب/ هر یک از معجزات توست علی/قصّه‌های هزار و اندی شب/کعبه، چون زادگاه توست چنین/باد انداخته‌ست بر غبغب/ تا نخوانی نماز با تأخیر/ناگهان می‌رود زمان به عقب/ مطمئنّم که ملک شخصی توست/آسمان و‌ زمین، وجب به وجب/همه در ورطه‌ی کراماتت/می‌رسند آخرش به این مطلب/ عَجَزَ الواصفون عَن صِفَتِک/ما عَرَفناک حَقَّ معرفتک/علّت خلق آسمان و زمین/خاک نعلین توست عرش برین/ای حروف مقطّعه، مدحت/از الف لام میم تا یا سین/دست‌های تو، عرو‌ة‌الوثقی/نخ عمّامه‌ی تو، حبل متین/معدنش، وحی چشم‌های تو بود/لوح محفوظ جبرییل امین/ شب معراج دید پیغمبر/که تو بودی در عرش، پرده‌نشین/ همه‌ی عرش تا کمر خم بود/وقتی از عرش آمدی پایین/ بین اشعار مدح تو مولا/هیچ بیتی نبود بهتر ازین/ عجز الواصفون عن صفتک/ما عرفناک حق معرفتک/عَجَزَ الواصفون عَن صِفَتِک/ما عَرَفناک حَقَّ معرفتک

داغ، بیچاره از نجابت اوست/درد، درمانده از اجابت اوست/من که سر بر نیاورم ز دو کون/گردنم زیر بار منّت اوست/باور کیست پهلوان عرب/خانه‌اش، قتلگاه حرمت اوست/قدر نه‌سال، زحمتش دادم/شاهدم، این‌همه جراحت اوست/بعد هفتادشب که خوابیده/اشک در چشم بی‌شکایت اوست/هرچه او داشت، پای من بگذاشت/هرچه دارم فقط رفاقت اوست/عرق خیس روی پیشانیم/در شب غسل، از خجالت اوست/روضه در روضه است روضه‌ی او/همه‌ی روضه‌ها، مصیبت اوست/وای برمن! بهار را کشتند/مادری باردار را کشتند/آب می‌ریخت، آب را می‌شست/آب را نه، گلاب را می‌شست/کینه‌ها تسویه شد و حالا/او حساب و کتاب را می‌شست/او نمی‌شست همسر خود را/فاطمه، بوتراب را می‌شست/گوش بی‌گوشواره می‌دید و/پرسش بی‌جواب را می‌شست/خطّ میخی نوشته روی تنش/جای زخمی مذاب را می‌شست/قبل از آنی که کربلا بشود/نذرهای رباب را می‌شست/راهبی بعد کربلا در دِیر/گیسویی در شراب را می‌شست/خسته را، بی‌پناه را کشتند/مادری پابه‌ماه را کشتند/وای! ولگرد لعنتی می‌زد/به گمانم دو ساعتی می‌زد/کینه‌ها از من است جان حسن/با چه بغضی! چه شدّتی می‌زد/پشت قنفذ، مغیره آمده بود/دیدم او را که نوبتی می‌زد/یک‌نفر یاور علی بود و/یک‌نفر را جماعتی می‌زد/یک سه‌ساله شبیه زهرا بود/زجر او را مسافتی می‌زد/سر عبّاس بر نی و اخنس/سنگ بر جنس قیمتی می‌زد/عمّه بر روی دختران افتاد/عمّه را بی‌شرافتی می‌زد/پشت در، قدخمیده را کشتند/مادری داغ‌دیده را کشتند/مرد در شام غسل بانویش/داد از روضه‌ی فرارویش/آن‌که أمر سکوت می‌فرمود/صیحه می‌زد کنار بازویش/سر به دیوار می‌زد ای مسمار/داد می‌زد برای پهلویش/شد محاسن‌ سفید آقامان/خاک عالم نشست بر مویش/مثل این صیحه هم حسینش زد/خاک می‌ریخت روی گیسویش/سر اکبر رسید امّا پیر/خویش را می‌کشد به زانویش/جای صدتیغ بر تن پسرش/جای یک‌نعل بین ابرویش/یک جوان‌مرده راه گم کرده/چه کند با دو چشم کم‌سویش/از سر دوش خود عبا انداخت/پسرش را که ریخت بر رویش/دید زینب رسیده، هو کردند/گفت با گریه در هیاهویش/ریز ریزی ولی عزیزی تو/چه کنم از عبا نریزی تو

دل رو به دریا زدم و/تنها و غریب شدم و/جسمت روو شونه‌ی من/تشییع می‌کنم خودمو/داری میری، می‌بری جونمو/پاشو ببین چشم گریونمو/خونه می‌شه بی تو زندونمو/بدون تو تنها می‌مونم/ تنها شدم زهرا/صحرا شدم دریا/دنیای من رفتی/از دار دنیا/از کف رفته طاقتم و/طوفان کرده غارتم و/ای خاک با دست خدا/تحویل بگیر امانتمو/داری میری یاس نیلوفری/ولی بگو کی منو می‌بری/کبوتر پرپر حیدری/دیدی که تنها شدم آخر/ دنیا چه نامرده/قلبم پر از درده/دستای سرد تو/آوارم کرده/وقت خواب راحتشه/وقت استراحتشه/ای شب! راز من و تو/قبر بی‌علامتشه/میری و من‌ می‌مونم چشم‌به‌راه/تا کنار گودی قتلگاه/وقتی حسین، تشنه و بی‌سپاه/با نفسش می‌گه وااُمّاه/ دورش پر از لشکر/زیر دم خنجر/تو نوحه می‌خونی/غریب مادر

یوماه، یوماه، یوماه

آن زلف به دست باد، یارا/آخر به جنون کشانده ما را/دور از لب تو عسل، زهر/زهر از لب لعل تو ،گوارا/عطر نفست وزیده از بلخ/تا آن سر وادی بخارا / از پرده، برون مشو از این بیش/در شهر مچرخ آشکارا/قدری صنم جنون برانگیز/با بنده‌ی خویش کن مدارا/ بعد از نظری که بر تو بستم/خاکی به سرم شده نگارا

بیا اسما کمک‌حالم/دلم دریایی از درده/ببین خیبرشکن امشب/چه زانویی بغل کرده/توو سینه‌م، کوه فریادم/ولی به صبر مأمورم/نمی‌شه باورم دارم/تن یاسم رو می‌شورم/ دارم دق می‌کنم از غم/نبین ان‌قدر آرومم/ببین اسما چقدر سرده/تن زخمی خانومم/تن زخمی خانومم/چه خاکی بر سرم کرده/بریز آب روان اسما/به بازوی ورم‌کرده/بریز آب روان اسما/علی، دل‌تنگ و بی‌تابه/تو هرچی آب می‌ریزی/بازم می‌ریزه خونابه/ خدایا! کاش می‌مردم/علی داره چی می‌بینه/حالا باید بفهمم که/چه زخمی داشت روو سینه/دیدی واسه چی بود وقتی/می‌شد بعضی شبا بی‌هوش/چجوری زندگی کرده/با این زخم روی پهلوش/ سه‌ماه از من چه پنهون کرد/همه آزردگی‌هاشو/نگاه کن زیر چشمش رو/ببین خون‌مردگی‌هاشو/ برای من سپر کرده/چطور کلّ وجودش رو/بزار بیشتر ببینم من/یه‌کم روی کبودش رو/داره میره ولی خونش/هنوزم روی دیواره/داره میره، نگفت آخر/کجا افتاده گوشواره/حسن‌جانم! حسین‌جانم/بیاید مادر داره میره/به داد من برس زهرا/که زینب داره می‌میره/ دوباره فاطمه‌جانم/خودت مشکل رو حل کردی/برای آخرین‌دفعه/یتیماتو بغل کردی/ حالا که بعد این چندماه/دوباره می‌بینم روتو/چطور دل‌بکنم آخه/بیارم آه! تابوتو

چشماتو روو هم می‌ذاری/جونم رو بر لب میاری/اشکامو می‌خوای بگیری/جونی توو دستات نداری/جز گریه توو خونمون نیست کاری/کشتن تو رو چون منو دوست داری/با چشمای نیمه‌بسته/بین نماز نشسته/هی گفتی عجّل وفاتی/پیش منه دل‌شکسته/باغ دلم خشک و بی‌برگ می‌شه/هردفعه تا صحبت مرگ می‌شه/سنگین این غم روو سینه‌م/تنهاترین مدینه‌م/رفتی و تنهام می‌ذاری/حالا که تنهاترینم/با این‌که حال منو درک کردی/توو اوج غربت، منو ترک کردی/زینب سرش روی دیوار/شد روو سرم، خونه آوار/مردم همه خواب خوابن/از گریه این خونه بیدار/ از داغ تو، روو لبم آه دارم/از بی‌کسی، شکوه با چاه دارم/

دل‌ها شد بیت‌الاحزان/هم‌پای عرش اعلی/گریونه چشم عالم/هم‌پای چشم مولا/یاد زخمای تو مادرجان/می‌سوزم جای تو مادرجان/می‌میرم پای تو مادرجان/ بارونه بارونه بارونه/چشمامون برا تو گریونه/لب‌ها با غم تو می‌خونه/سرتاسر روضه‌ی تو/شعرای عاشقونه/گلدونه یاس خونه/این شب‌ها نوحه‌خونه/ دست تو بر سرم یازهرا/دردت رو می‌خرم یازهرا/بانوی بی‌حرم یازهرا یازهرا/ دل‌هامون بی‌سر و سامونه/روو سینه، ماتم هجرونه/دردامون همه بی‌درمونه

من بی‌تو دلگیرم؛ از زندگی سیرم/دور از تو ای مولا! می‌میرم/دستم بگیر آقا از عالم بالا/عالی‌جناب ای شاه! یا مولا/ یا ذالکرم! منو ببر/تا به حرم؛ منو ببر/تا کربلا؛ یا کربلا/یا کربلا! حسین/من با تو آبادم؛ غم رفته از یادم/از بند این عالم، آزادم/سلطان دل‌هایی؛ ای شور شیدایی/تاج سر مایی؛ آقایی/ من زنده‌ام برای تو/من زنده‌ام با این نوا/من زنده‌ام با کربلا/یا کربلا! حسین/ درد و دوایی تو؛ مشکل‌گشایی تو/آرامش جان مایی تو/مونده ازم باقی این حال مشتاقی/ممنونم از لطفت ای ساقی/ لبّیک یا شیرین لقا/لبّیک یا روح البقا/لبّیک یا خون خدا/یا کربلا! حسین/

دارا شد آن‌کسی‌که رسید و ندار شد/اقا شد ان کسی که گرفتار یار شد/ بین اسامی همه اهل بیت ما/نامت حسین تا به ابد گریه دار شد/ حسین حسین/حسین حسین/ ای ریشه اب وخاک اباعبدالله/از داغ توام هلاک اباعبدالله