وفات حضرت زینب (س) 1403 - محمدرضا طاهری

آرامش حقیقی چشم انتظارها/صبری بده به سینه ی ما بی قرارها/این جمعه هم نیامدی آقا سر قرار/پایان نمی دهی به قرار و مدارها/این امتحان ماست که با سختی فراق/سنجیده می شوند تمام عیارها/ما دل شکسته ایم و دلت را شکسته ایم/شرمنده ایم از غم این انکسارها/یک ماه و نیم مانده که آماده ام کنی/ای مقتدای هرشب شب زنده دارها/دنیای ما پر است از آمال و آرزو/آقا نجاتمان بده از این حصارها/اما سرشت ما همه از خاک کربلاست/آقا عنایتی به حسینی تبارها/امشب دوباره در طلب زینبیه ایم/پروازمان بده به سوی همجوارها/از ما مدافعان حرم انتخاب کن/ما را بده لیاقت آن سر به دارها/ شاعر : رضا تاجیک

کوکب دردانه عصمت نگین اش زینب است/آی? ایاک نعبد، نستعین اش زینب است/رتب? ممسوس? فی ذات در تسخیر اوست/جلوه مستغرق رب، دستچین اش زینب است/کم ندارد چیزی از مادر بزرگش پس بگو/کربلا تا شام، ام المومنین اش زینب است/واقعا زن نیست این، آموزگار مردهاست/انقلاب کربلا مرد آفرین اش زینب است/خیمه های کربلا ام البنات اش زینب است/کشته های نینوا ام البنین اش زینب است/فاطمه زینب حسن زینب بیمبر زینب است/حیدر کرار لحن آتشین اش زینب است/آنکه بین ازدحام چشم های خیره سر/رو گرفت از دشمنان با آستینش زینب است/گرچه در بزم عبیدالله او پایین نشست/صبح محشر بانوی بالانشین اش زینب است/شاعر : محمد جواد پرچمی

اگر دلواپسِ من بوده‌ای من بیشتر بودم/میان بستگان خود به تو وابسته تر بودم/رسیده لحظه‌ی مرگم سراغم را نمی‌گیری؟!/به شوق دیدنت از صبح هی خیره به در بودم/میان بسترم جان می‌دهم حالا تک و تنها/منی که لحظه‌ی جان دادن چندین نفر بودم/نگاه اولم را بین آغوش تو خندیدم/از آن بدو تولد با تو یک جور دگر بودم/نگاه آخرم گودال بودی گریه می‌کردم/وَ از موی سرِ آشفته‌ات آشفته تر بودم/هنوزم با مرور خاطراتت جان به لب هستم/سه ساعت زخم خوردی و سه ساعت محتضر بودم/میان التماس من تو را هر کس که آمد زد/چه بر می‌آمد از این دستِ تنها؟! یک نفر بودم/به ابن سعد رو انداختم آخرسر از غربت/منی که از سخن با یک غریبه بر حذر بودم/به پیش چشم من ده اسب از روی تنت رد شد/تو خونین پیکر و من بیشتر خونین جگر بودم/تو شأنت دامن زهراست نه مخروبه‌ی خولی/سرت را از تنورش در میاوردم اگر بودم/بهانه تا نگیرند از نبود تو یتیمانت/برای بچه‌ها هم عمه بودم هم پدر بودم/سوار ناقه‌ها کردم همینکه دخترانت را/برای محملم دنبال مَحرَم در به در بودم/تویی که شرط ضمن عقد من بودی، خبر داری؟!/که من از کربلا تا شام با که همسفر بودم/مرا بازار بردند و مرا آزار می‌دادند/منی را که به عصمت در دو عالم مفتخر بودم

وقت رفتنه، دیگه وقت جون کندن منه/تو آغوشم یه کهنه پیرهنه، وای وای/کهنه پیرهنه، که قلبم رو از ریشه می‌کنه/شب و روز کارش روضه خوندنه، وای وای/یه پیرهن پاره پاره که جای سالم نداره/یه پیرهن که روضه‌هاشو میگم اما با اشاره/یه پیرهن که بوی یوسف می‌داد /تو چنگ گرگا افتاد، نگم چه کردند/یه پیرهن که خیلی روضش بازه/اسبا با نعل تازه نگم چه کردند/خون جگر منم، یه سال و نیمه ناله می‌زنم /هنوز جای زنجیره رو تنم، وای وای/خون جگر شدم تو شام و کوفه دربه‌در شدم/با شمر و خولی همسفر شدم /هزارتا غم داره کوفه امون از آزار کوفه/تصدق دادن به زینب، میون بازار کوفه/وای از شام، زدن منو با دشنام/تو ملأ خاص و عام وای از غریبی/وای از شام، آخه نبود جای من /بزم شراب...

دلم جا مونده میون گودال/همیشه یادم می‌مونه گودال/از روی تل دویده‌ام ولی دیر رسیده‌ام/تو مقتل ناله‌ی یا بنیه شنیده‌ام/مادر بود، روی گلوت خنجر بود/یکی از اون دور اومد، چشش به انگشتر بود/وایِ من، حسینِ تنهای من/جانِ من، حسین عطشان من/با چشم خونی نگام می‌کردی/با حلق پاره صدام می‌کردی/گفتی زینب نذاری که مادر بمیره/وقتی که شمر میاد و رو سینه‌م می‌شینه/حق خوردند، چقدر منو آزردند/خواهرتو از پیشت، با زور سیلی بردند/وای من، حسین تنهای من/جان من، حسین عطشان من /الهی عباس، بازم برگرده/دوباره دورم پر از نامرده/چشمت روشن اباالفضل پناهی نداری/چشمت روشن اباالفضل محرم نیست کنارم/غم داریم، بازم توی انظاریم/من و رقیه انگار، دوباره تو بازاریم/وای من، حسین تنهای من