وفات حضرت زینب (س) 1403 - مجید بنی فاطمه

هم دختر امام هم دختر شهید/هم خواهر امام هم خواهر شهید/ هم عمه‌ی امام هم عمه‌ی شهید/همسنگر امام هم مادر شهید/ به به از این نسب اینها بود همه/در باب زین و اب /سلام ای به تو از مادرت سلام الله/سلام ای ز پیام آورت سلام الله/سلام ای به تنت جان سید الشهداء/رخ تو سوره فرقان سید الشهداء/درود ای پدر و مادرم به قربانت/حسین خون خدا، گاهواره جنبانت /عجب نه، گر ز تو پیغمبر احترام کند/حسین فاطمه در محضرت قیام کند/تو کیستی که امامت جلا یافت ز تو/قیام سرخ حسینی کمال یافت ز تو/به کوفه تا نفست آتش تألم زد/حسین از سر نی بر رویت تبسم زد/قسم به ام ابیها، که مادرت زهرا/اگر که ام ابیها کنم صدات رواست/تو اسوه ی شرف و استقامتی زینب/تو مادر شهدا تا قیامتی زینب/تو در مقام ولی حرف می زنی زینب/تو با صدای علی حرف می زنی زینب/ستمگران، همه سرکوب زیر پای تو اند/پیامبران، همه مرهون خطبه های تو اند/نشان بوسه هر روز فاطمه به لبت/حسین شیفته و عاشق نماز شبت

حال که ای همسفر، بی تو سفر می‌کنم/زاد ره خویش را، خون جگر می‌کنم/تیره کنم صبح را، شعله زنم شام را/زآنکه شب خویش را، بی تو سحر می‌کنم/بی‌کفن و چاک چاک، پیکر تو نقش خاک/چاک به دل می‌زنم خاک به سر می‌کنم/من که ز آغاز عمر، بی تو نکردم سفر/خیز و نگه کن ببین با که سفر می‌کنم/هر قدمم می‌زنند، نام تو را می‌برم/هر طرفم می‌کشند، بر تو نظر می‌کنم/هر خطر آید به پیش، بر دل و جان می‌خرم/در عوض از دخترت، رفع خطر می‌کنم/ای پسر مادرم من نه تو را خواهرم؟/مثل تو پیش بلا سینه سپر می‌کنم

با اشک بی‌زوال خودم گریه می‌کنم/بر روز و ماه و سال خودم گریه می‌کنم/این پلک‌ها به روضه‌ی تو‌ زخم شد حسین/پس با زبان حال خودم گریه می‌کنم/حالا دگر بدون عصا می‌خورم زمین/گاهی خودم به حال خودم گریه می‌کنم/می‌پرسم از خودم که چرا بی کفن شدی؟/بر پاسخ سوال خودم گریه می‌کنم/گاهی که یاد عصر دهم می‌کند دلم/بر غارت جلال خودم گریه می‌کنم/من آن کبوترم که ز شلاق‌ها هنوز/هر شب ز درد بال خودم گریه می‌کنم/ای بهترین برادر دنیا برای تو/تا وقت ارتحال خودم گریه می‌کنم

تنها مونده خواهرت، دنبالم بیا حسین/امشب جون مادرت/از تو برام تو دنیا، تنها همین یه پیرهن/مونده به یادگاری/همین لباس پارت، برای من عذابه/وقتی کفن نداری/آه قرارم، تو نیستی کنارم/تو رو کشتن اما هنوز زنده‌ام من/آه می‌سوزم از این غم هنوزم/داداش آخرش هم بهت آب ندادن/ای حسین جان، حسین جان حسین جان/چی بگم برای تو، تو آتیشِ خیمه سوخت/موی دخترای تو/الهی تا قیامت، اون‌که لباستو برد/خونه خراب بمونه/دیدم تنت رو عریان، به من که خیلی برخورد/حال رباب بمونه/ای شهیدم، می‌دونی چی دیدم/سرِ دلبرم رو که از پشت بریدن/ای برادر، دیدم آخرِ سر/رو جسم شریف، تو پا می‌کشیدن/ای حسین جان، حسین جان حسین جان

نه تو عالم فنا، توی عالم بقا/کسی نیست غیر از حسین/جایی نیست جز کربلا/کسی نمی‌تونه دل خدا رو ببره/الا حسین/نمی‌تونه دل مصطفی رو ببره/الا حسین/کی میبره دل علی و فاطمه رو/الا حسین/کی می‌تونه که ببره دل همه رو/الا حسین/تو بردی دلها رو اباعبدالله/گرفتی دنیا رو اباعبدالله/توی دریای مشکلات عالم/بگیر دست ما رو اباعبدالله/اباعبدالله یا اباعبدالله.../به خدایی خدا، تو تموم مشکلا/کسی جز امام حسین، نرسه به داد ما/کسی نمیبره منو از روی صراط/الا حسین/نمیبره ما رو توی کشتی نجات/الا حسین/کی بدی منو فراموش می‌کنه/الا حسین/کی آتیش دوزخو خاموش می‌کنه/الا حسین/تویی تنها لیلا اباعبدالله/دوسِت دارم خیلی اباعبدالله/به جایی غیر از پایین پای تو/ندارم من میلی اباعبدالله/اباعبدالله یا اباعبدالله...

ابی عبدالله یا ثارالله/مدعیان گر زنند دعوی بالاتری/پرچم ارباب ما از همه بالاتر است/در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم/بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

شب جمعه وقتی که از حرم بوی سیب میاد/تو صفای سینه‌زنا صدای حبیب میاد/شب جمعه‌ها پای روضه‌ها یه غریب میاد/می‌خونه با دل محزون/می‌زنه به سینه و سر/الهی برات بمیرم/یا حسین غریب مادر/حسین وااای... /شب جمعه‌ها که دلا می‌شن پُرِ زمزمه/خدا هم دلش می‌گیره با گریه‌ی فاطمه/مجلس عزا می‌گیره علی دَم علقمه/دوباره بارونی می‌شن چشایی که مثل یاسه/دوباره بارونی می‌شن چشایی که مثل دریاس/همه رو سینه می‌کوبن تا کنار کَفُّ العباس/حسین وااای...

از دِه آبادِ ما ویرانه می‌ماند به جا/آخرش از نامِ ما افسانه می‌ماند به جا/آن قدر‌ها آمدند و آن قدرها می‌روند/سال‌های سال این میخانه می‌ماند به جا/هر کسی فانی نشد در عشق باقی هم نشد/در قبالِ سوختن پروانه می‌ماند به جا/بعدِ مردن خاکِ ما را وقفِ میخانه کنید/لااقل از خاکِ ما پیمانه می‌ماند به جا/خانه‌ی قبر من این ویرانه را آباد کرد/ورنه از این خانه‌ها ویرانه می‌ماند از ما/نام نه ، تصویر نه ، هر آن چه که داریم نه/از من و تو ناله‌ی مستانه می‌ماند به جا/آن که می‌ماند دَرِ این خانه در آخر فاطمه‌ست/می‌رود مهمان و صاحب‌خانه می‌ماند به جا/هر کجا رفتیم صحبت از رسولِ ترک بود/بیشتر از عاقلان دیوانه می‌ماند به جا/ای همه سالکانِ رَه در طلبِ رضایِ تو/سوختگانِ راهِ تو ساخته با قضایِ تو