شهادت امام حسن مجتبی (ع) 1403 - محمدرضا بذری

کاشکی کاری از دستم، برمیومد/یا تو کوچه‌ها عُمرَم، سر میومد/قد کشیدم اما باز، دستش از سَرَم رَد شد/مادرم زمین خورد و، خیلی واسه من بَد شد/عمداً جلو چشمای من، ناموسِ علی رو زَدَن/ای وای مادرم، مادرم.../بعدِ کوچه از بابام، رو گرفت و/با کبودیِ چشماش، خو گرفت و/اِلهی بمیرم من، واسه صورتِ زردش/مادرم رو کُشت بعدِ، سیلی دَردِ سَر دردش/شد قاتلِ جونِ حسن، ناموس علی رو زَدَن/ای وای مادرم، مادرم/کوچه اولِ راهِ، اشک و آهه/کوچه امتدادِش تا، قتلگاهه/از تو کوچه‌ها بود که، روی دُشمَنا وا شد/کربلا یه جسمی از، زیرِ تیرا پیدا شد/پیشِ تنِ پاره بَدَن، ناموسِ علی رو زَدَن/ای وای مادرم، مادرم

یادم نمی‌رود که همه عزتم تویی/من زیر سایه ی تو شدم محترم حسین/لطفی که کرده‌ای تو به من مادرم نکرد/ای مهربان‌تر از پدر و مادرم حسین

تنهاترین آدم دنیا منم/مرده‌ای که هنوز تو راه منم/آقای دل شکسته‌های دنیا/دلت شکسته منم آقا منم/روبرم بشین، تو که گناهامو دیدی، گریمم ببین/منو رها نکن به حال خودم همین با وفاترین /بیچارم کرده کربلا، مرحم درده کربلا/آدم بهشت بره بازم، می‌خواد برگرده کربلا/محتاج نامرد نشم من، مردِ کربلا