شب دوم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

ای آشکار از همه پنهان ظهور کن/تا جان به لب نیامده، ای جان ظهور کن/خشکیم، بایریم، کویریم، تشنه‌ایم/بی‌حاصلیم حضرت باران ظهور کن/من ظلمتم به تو نرسم دیر می‌شود/پس لطف کن به قلب من الان ظهور کن/بر خاک‌های فکّه، شلمچه، دوکوهه، فاو/با خون نوشته‌اند شهیدان ظهور کن/مسمار شاهد است که زهرای مرضیه/می‌گفت پشت آن در سوزان ظهور کن/آقا به حق دست بریده بیا، بیا/آقا به حق ساقی طفلان ظهور کن/آقا به حق آن لب عطشان بیا، بیا/آقا به حق آن تن عریان ظهور کن

باز مهمونی شروع شد /سوی تو پر کشیدم/ باز منو میپذیری /به خونه‌ی امیدم/وا کن در اومده گدا/اغفر لنا ذنوبنا/یا ربنا یا ربنا/شرمنده ی تو هستم/آخه توبه هامو شکستم/نزار که توی این ماه/خالی بمونه دستم /با من که خوب تا میکنی/هستم مدارا می کنی/آغوشتو وا می کنی/یا ربنا، یا ربنا/هر شب هزار هزارتا/شبیه من می بخشه/امشب منو به حق/امام حسن می بخشه/به حق آقای کریم/به حق احسان القدیم/استغفرالله عظیم/یا ربنا یا ربنا/یه روز میون کوچه/مادر ز پا نشست و /یه دست سنگین اومد/گوشواره ی شکست و /نمی بینه چشای من/کجایی مجتبای من/میلرزه دست و پای من/وای مادرم، وای مادرم

پر از شراره‌ی غم! جز دلی کباب نداری/میان سینه‌ی خود غیر اضطراب نداری/ نه مسلمی، نه بریری، نه عابسی، نه زهیری/مدافع حرم پای در رکاب نداری/ دم ورودی باب الرضا رسیدم و گفتم /تویی غریب که جز گنبدی خراب نداری / تو شرح ماوقع کوچه نانوشته بگویی/تویی پیمبر روضه، فقط کتاب نداری/ مخواه روضه چنان راز سر به مهر بماند /بگو به کوچه چه دیدی؟ چرا جواب نداری؟/ تو هم شبیه حسینت عزیز فاطمه هستی/عزیز فاطمه هستی ولی رباب نداری / برای اینکه همیشه به سوگ تو بنشیند/عیال مرثیه‌خوان زیر آفتاب نداری/ کنار نهر نکردند قصد نحر گلویت /نگاه منتظری جانب سراب نداری / اگر چه طشت، پر از پاره پاره‌های جگر شد/ولی کنار سرت جامی از شراب نداری/ هزار مرتبه شکر خدا که مثل اسیران/سه ساله دخترکی بسته بر طناب نداری