شهادت امام جعفر صادق (ع) 1403 - محمدرضا طاهری

وقتی که پا به سن می‌ذاری/نمی‌برن پیاده هیچ جایی/در خونه‌ت نمی‌شه بلوایی/حُرمت داره موی سفیدت/بزرگ یک محله باشی/سنگ تموم براتو می‌ذارن/همیشه عزت احترام دارنآبا و اجداد شهیدت/کجا یه پیرمردو نصف شب/پای برهنه دنبال مرکب/می‌برن از خونه خدایا/بد جوری بردنش بی‌انصافا/این دفه زنده می‌مونه آیا/کسی چه می‌دونه خدایا/وقتی که می‌شنوی تو روضه/زاده‌ی ابراهیم تو آتیشه/در خونه‌ با حمله وا می‌شه/یاد چی می‌افتی خدایی/تو مجلس امام صادق/حرف به زور بردن یک باباس/صحبت ترسیدن دخترهاس/مدینه‌ای یا کربلایی/آره بازم آتیش بازم هیزم/اما لگد نمیزنن مردم/به مادری با بار شیشه/خدارو شکر که مثل گودال نیست/پیکر این امام لگدمال نیست/دخترشم اسیر نمی‌شه

الا که آمدنت خرمی ایام است/جهان بدون ظهور تو بی سرانجام است/هزار جمعه گذشته است و من نفهمیدم/که در تمامی آنها هزار پیغام است/اگر تو دست نگیری، اسیر خواهم شد/در این زمانه که هر جا که پا نهم دام است/در این زمانه تشویش و اضطراب /فقط دلی که انس گرفته است با تو آرام است/دعای عهد شهیدان، دوباره یادم داد/کسی که با تو وفا کرد، نیک فرجام است/گذشته است ز نام و رسیده است به تو /هر آنکه گذشت فدایت شهید گمنام است/به سروهای به تابوت آمده سوگند /نمرد هر که برایت جوان ناکام است/به حکم عشق بمیرم و باز زنده شویم/و عشق گمشده ای در میان احکام است/در آن میان که خون گذشته است شرط بقا/کفن برای شهیدان لباس احرام است/فدای آن بدن بی کفن که روی زمین/برهنه گشت ولی آبروی اسلام است/***با اشک و آه و زمزمه نوحوا علی الحسین/با اضطراب و واهمه نوحوا علی الحسین/فرموده است حضرت صادق به شیعیان/ای شیعیان من همه نوحوا علی الحسین/در مجلس حسین نباید سکوت کرد/در ازدحام و همهمه نوحوا علی الحسین

امام، مسلکش از مردم زمانه جداست/امام، مظهر احقاق حق دین خداست/امام، گرچه خودش بنده‌ی خداوند است/درست مثل خداوند، بی همانند است/یقین بدان که مُبَری ز شک و تردید است/امام سایه ندارد، امام خورشید است/امام کعبه سیار و خلق، حجاج‌اند/خلایق‌اند که او را، همیشه محتاج‌اند/خلایق‌اند که باید به او سلام کنند/به کعبه واجب شرعیست، احترام کنند/اگرچه خلق بدون امام محروم است/امام و خلق جهان، لازمند و ملزومند/اگرچه خلق جهان را ز اوست شأنیتی/به هر امام جماعت، سزاست جمعیتی/اگرچه دین خداوند، بی نیاز از ماست/بدون مردم دنیا، امام هم تنهاست/سرِ خلافت اگر خلق، اختلاف کنند/امام چاره ندارد، مگر مصاف کند/بنا به نَصِ روایت، امام چون کعبه است/که واجب است جهان، گرد او طواف کند/مطیع امر امامت، همیشه پشت ولیست/اگرچه خلق، علیه وی ائتلاف کند/مطیع امر ولی، بین کوچه‌ها باید/بنا به خواست او، تیغ را غلاف کند/غلاف گفتم و بازویی آمده یادم/مگر که قافیه اینک مرا معاف کند/قیام همت و عزمی رفیع می‌خواهد/امام شیعه محب نه، مطیع می‌خواهد/امام شیعه به تاریخ، خوش نگشته دلش/دمی به همهمه‌ی شیعیان منفعلش/امام شیعه خود را عزیز می‌خواهد/سر برهنه و شمشیر تیز می‌خواهد/حدیث دین خدا، حرف تیغ و پیکار است/اطاعت از ولی الله سخت دشوار است/مطیع بهر اطاعت همیشه آماده است/چنان که حضرت صادق نشانمان داده است/روایتی است که خالی ز هرچه اشکال است/ثقه است، چون سندش منتهی الآمال است/

که بود حضرت صادق، به خانه دورانی/رسید محضر او شیعه خراسانی/گلایه کرد به حضرت که یا امام ششم/برای معرکه آماده‌اند این مردم/نظر کنید مساجد پر از مسلمان‌اند/کنون که شکر خدا شیعیان فراوان‌اند/به خلق حجت خود را دگر تمام کنید/زمان آن نرسیده است تا قیام کنید/سخن رسید بدین جا، کلام کامل شد/غلام خانه‌ی حضرت به خانه داخل شد/امام گفت بیا و اطاعت از من کن/تنور خانه‌ی ما را بیا و روشن کن/همین که گشت تنور از حرارتش آذین/خلیل وار برو بین شعله‌ها بنشین/غلام خانه که هارون مکی است اسمش/بدون اینکه ببینند ترسی در جسمش/بدون حرف اضافه، در آن تنور نشست/امام صادق، درب تنور را هم بست/پس از گذشت زمانی میان خوف و رجا/امام گفت فلانی، تنور را بگشا/همین که باز شد، آن از شراه‌ها گلگون/غلام سالمِ سالم، پرید از آن بیرون/امام گفت فلانی، عجیب ترسیدی/نظاره کن که چنین است شیعه، فهمیدی/تویی که دعوی یاری شیعه‌ها داری/بگو که شیعه‌ی اینگونه چند تا داری/رها ز همهمه‌ی شیعیان سوری باش/اگر که شیعه شدی، شیعه‌ی تنوری باش/تنور گفتم و دیدم، قلم صبور نبود/تنور حادثه تنها، همین تنور نبود/دوباره در تب و تابی عجیب افتادم/تنور گفتم و آمد حکایتی یادم/تنور حضرت صادق، اگر گلستان شد/تنور خولی ملعون، ز شعله سوزان شد/تنور حضرت صادق، اگر که علم افروخت/سر حسین، میان تنور خولی سوخت

گریه می‌کنم برات، گریه داره روضه‌هات/چی اومد آقا سره، روضه‌خون مادرت/بی عمامه و عبا، بردنت تو کوچه‌ها/پر از غصه‌ای ولی، می‌خونی غریب علی/ای مظلوم ای بی گناه، میگی با دلی غرق آه/من که مردَم این شدم، وای از یک زن بی پناه/مظلوم وا اماما، مظلومه وا اماه.../آقای غریب من، حرمتت رو میشکنن /پیش چشم همسرت، داد میزنن بر سرت/چیکار می‌کنند باهات، رو به روی بچه‌هات /پابرهنه بی عصا، بردنت تو کوچه‌ها/توی قلبت ولوله، داره دستت سلسله/یادت افتاد روضه‌ی، پاهای پرآبله/مظلوم وا اماما، مظلومه یا رقیه.../روضه‌های امشبه، زخمای روی لبت/این همه غم و بلا، ما رو برده کربلا/تشنه کشتنت اقا، روضه خوندنت آقا/ما رو برده قتلگاه، قتَلوهُ بِرِبا /باز یادم اومد حسین، ای داغ بی حد حسین/پیش چشم مادرت، دست و پا میزد حسین/مظلوم وا اماما، مظلوم وا حسینا.../حسین.../خون اینهمه شهید، که امروز به ما رسید/غرق شور و عزته، دست ما امانته/خون سرخ هر جوون، راهو داد به ما نشون/این علم به دست ماست، راه راه کربلاست/حرمت داره این حریم، عاشق بودیم از قدیم/حاشا گرد مکتبه، هیهات منَ ذله ایم/لبیک یا حسین جان...