شهادت امام جعفر صادق (ع) 1403 - مجید بنی فاطمه

لال است آن زبان که نگوید ثنای تو /کور است دیده ای که ببیند سوای تو /رحمت به روحِ صائبِ شیرین سخن که گفت /عالم پر است از تو و خالیست جای تو/ از آن سری، که پای گذاری به چشم ما/ای چشم‌جبرئیل امین! جای پای تو/هرشب دلم مسافرِ سردابِ سامراست /همچون کبوتری که پَرَد در هوای تو /شبهای جمعه، ناحیه خوانند انبیا /درصحنِ سید الشهدا، باصدای تو/ ای کاش درکنارِ حرم، صبحِ جمعه ای /تو برحسین گریه کنی، ما برای تو /هرنیمه شب که بهرِ ظهورت دعا کنی /آمین فاطمه است، جوابِ دعای تو /دارند التماسِ دعا از تو دوستان /هرلحظه درزیارتِ کرب و بلای تو/بگذار ما به جای تو گرییم بر حسین/تبدیل تا به خون نشود، اشک‌های تو

چه ظلم‌ها که به اولاد مصطفی کردند/خدا گواه‌ست به آلِ علی جفا کردند/گلوی تشنه بُریدند از حسینَش سَر/سرِ مقدّس او را به نیزه‌ها کردند/امامِ چهارم ما را به شام آوردند/میان خَلق، وِرا خارجی صدا کردند/امامِ پنجمِ ما را به زهرِ کین کشتند/بَسا ستم که به آن حجّت خدا کردند/به بیت حضرتِ صادق هجوم آوردند/قیامتی دگر از این ستم به پا کردند/سرِ برهنه، دلِ شب، ز خانه‌اش بُردند/چه ظلم‌ها که به آن نَجل مرتضی کردند/در آن سیاهیِ شب اهل بیت آن مظلوم/گریستند و برای پدر دعا کردند/همه سواره و او را پیاده می‌بردند/نه رحم کرده نه از حضرتَش حیا کردند/سه بار تیغ کشیدند بهرِ کشتن او/عجب به عهد رسول خدا وفا کردند/امامِ صادق ما را به زهرِ کین کشتند/مدینه را ز غمش دشتِ کربلا کردند/حسین...

زخمِ یه داغه، رُو قلب شیعه/داغ دل ما، بَرا بقیعه/اون‌جا که شب‌هاش، سکوتِ محضه/نداره زائر، حتّی یه لحظه/چشمامو می‌بندم راهیِ آینده‌م/بازم زیارت می‌کنم صحن خیالی رو/گنبدو می‌بینم همون‌جا می‌شینم/دارم تصوّر می‌کنم ایوون خالی رو/*****چجوری قلبم طاقت بیاره/شیخُ‌الائمّه حرَم نداره/روضه‌ی آقام خیلی عجیبه/اون‌همه شاگرد، بازم غریبه/به گفتن آسونه، ریختن توی خونه/مدینه بی‌وفایی‌هاش شبیه سابق بود/باورتون می‌شه، اون‌که تُو آتیشه/میوه‌ی قلب فاطمه امامِ صادق بود/*****بازم یه عدّه هیزم آوُردن/پای برهنه حضرتو بُردن/امامِ صادق دلِش شکسته/افتاده یادِ دستای بسته/به یاد روزی که، تیره و تاریکه/روی زمین می‌کِشیدن قبله‌ی حاجاتو/دلِش که می‌سوزه، به یادِ اون روزه/تُو کوچه با غلاف زدن مادر ساداتو/*****دو دستم بسته بود امّا دو چشم من تماشا کرد/که یارم عشق را بین در و دیوار معنا کرد

به عنایتِ مولا/یه روزی از این روزا /حرَم بنا می‌شه کنارِ/حرَم رسولَ الله/گنبد رو علَم می‌کنیم /این خاکو حرَم می‌کنیم/اون دستی که این حرَم رو /خراب کرده قلم می‌کنیم/دلاورانِ لشکر حیدر/حرَم می‌سازن برای پسر حیدر/دَخیلُکَ یا امامِ صادق.../*****دوباره امامِ ما/غریبونه و تنها/توی آتیش می‌گه/بمیرم بَرا مادرم زهرا/بازم بچّه‌ی فاطمه/بی‌کس مونده تُو همهمه/این آقا که بی‌پناهه/پناهگاهِ همه عالَمه/می‌خونه روضه، با آه و فریاد/حالا می‌فهمم چجوری مادرم افتاد/دخیلُکَ یا امامِ صادق...

من اختیار نکردم پس از تو یار دگر/به غیر گریه که آن هم به اختیارم نیست

بمونی پا به پام فکرشم نمی‌کردم/بهِم بگی بیام فکرشم نمی‌کردم/وقتی که بغضمو، می‌بینی تُو چِشام/گریه کنی برام فکرشم نمی‌کردم/من همه‌ی زندگیم شده تو/دیگه فقط می‌خوام خودتو/تو شدی عمرم و نفسم/از غم و حسرت دوری نگو/واسه من از صبوری نگو/بذار فقط بهِت برسم/هر روز که دور از تو بودم حروم شد/دیدی چقدر زود جَوونیم تموم شد.../*****قصّه‌ی غمگینِت صبرمو سّر آوُرده/پیکر خونینِت صبرمو سَر آوُرده/قصّه‌ی گودالو که رفتی از حالو/روضه‌ی سنگینِت صبرمو سّر آوُرده/من فدای زخمای بدنِت/که تو رو بی‌هوا زدنِت/مادرِ تو بمیره برات/من فدای پاره‌پیرُهنِت/فدای خشکی دهنِت/برای نفَس‌نفَس‌زدنِت/وقتی رگای گلوتو بریدن/فریاد زهرا رو مَردُم شنیدن/هر روز که دور از تو بودم حروم شد/دیدی چقدر زود جَوونیم تموم شد...

ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود/وین رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود/گویند سنگ لَعل شود در مقامِ صبر/آری شود، ولیک به خونِ جگر شود