شب بیست و هشتم رمضان 1403 - حسین طاهری

دیدم به چشم خویش//غمی ناشنیده را/در یک غروب سرخ/بلایی عدیده را/با ناله ام زمین زمان گریه می کند/از مادر ارث برده ام این اشک دیده را/من با همین لبان خودم نیمه های /بوسه زدم گلوی بریده بریده را/یادم نمی رود که چگونه مقابلم/بستند دست عمه قامت خمیده را/یادم نمی رود سر شب لحظه فرار/فریادهای دختر گیسو کشیده را/لعنت بر آن که مرکب خود نعل تازه زد/دیدم سپاه روی بدن ها دویده را/یک تار موی عمه ما را کسی ندید/پوشانده بود نور حسینی ... را/بزم شراب و تشت طلا جای خود ولی/خون کرده صحنه ای دل محنت کشیده را

به ما تنها اهانت میشد ای کاش و جسارت نه /شهادت بود ارث خاندان ما، اسارت نه /تا حالا از این خونواده زنی رو نبردن اسارت /الهی میمردم نمی‌دیدم اینقدر جسارت یا مظلوم/به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم /کجایی شکستن سرم رو یا مظلوم