شب اول رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

یا برده ایم بار کسان را بدون تو/یا خورده ایم حسرت نان را بدون تو/ از بسکه بی تو ایم نفهمیده ایم که/دیدیم باز هم رمضان را بدون تو/ما را ببخش امام زمان های بی کسی/طی کرده ایم اکر که زمان را بدون تو / ما از بهار بودن تو بی تصوریم/از بسکه دیده ایم خزان را بدون تو/دل با دل تو می تپد اصلا نخواستیم/این قلب را و این ضربان را بدون تو/ اصلا نخواستیم بدون تو خویش را//اصلا نخواستیم جهان را بدون تو/ یادش بخیر می گذراندیم آن قدیم/با گریه خط به خط اذان را بدون تو/ انداختیم نذر فرج بین کاظمین/امسال سفره دلمان را بدون تو/شاید خدا به حق جوادش رقم زند/امسال آخرین رمضان را بدون تو/

خدا رو شکر که زنده ام دارم میبینم/که مهمون ماه تو شد دل حزینم/بازم شبا میام توو مجلس مناجات/کنار سفره محبتت میشینم/من و قبول کن ای خدای من/آغوشت و واکن برای من/نگا نکن به اون همه عصیان/نگا بکن به گریه های من/الهی العفو ای خدای من . . ./ یه ساله که منتظر ماه تو هستم/به دامن مغفرتت بلنده دستم/اومدم اعتراف کنم یه عمره که من/خوردم نمک اما نمکدون و شکستم/ بیا ولی ردم نکن حالا/کجارو دارم برم از اینجا/به سفرهء جود تو محتاجم/که مهمون جوادم این شبها/ الهی العفو ای خدای من . . ./

ای حجره‌ات غریب‌ترین جای این جهان/در قتلگاهت آه، کسی نیست روضه‌خوان/جز مادری جوان که ز جان آه می‌کشد/هنگام دست و پا زدنت با قدی کمان/جعده است ام فضل و تو هم مجتبی ولی/آن پست تر از این و تو مظلوم تر از آن/آنقدر بی‌کسی که به دستور همسرت/مُشتی کنیز مست که رقاص و شادمان/با سوز ناله‌های تو بر طبل می‌زنند/تا نشنوند داد دلت را در آن میان/آنقدر بی‌کسی که تنت را کِشان کِشان/دادند روی بام به دستان آسمان/امّا برای اینکه نسوزد تنت ببین/از مشهد آمدند تمام کبوتران/آه از تنی که زیر شَرَرهای آفتاب/پوشیده بود پیکرش از نیزه و سَنان/