شب چهارم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

گر چه هستم پست و بی مقدار، دستم را بگیر/خواهشی دارم، بیا اینبار دستم را بگیر/یوسف مصری و من هم دست خالی آمدم/آمدم اما سَر بازار، دستم را بگیر/به همه گفتم: که من هم نوکرت هستم، نکن/نسبتم را با خودت انکار، دستم را بگیر/آبروی نوکرت را حفظ کن ای با وفا/پیش مردم لااقل یک بار دستم را بگیر/از تو خیر دائم و از ما به تو شَر می رسد/گرچه دائم دادمت آزار، دستم را بگیر/یابن الحسن، یابن الحسن/جان آقایی که برد از کوچه تا خانه خودش/مادرش را با دو چشم تار دستم را بگیر

الهى بى پناهان را پناهى/به سوى خسته حالان کن نگاهى/مرا شرح پریشانى چه حاجت /که بر حال پریشانم گواهى/خدایا تکیه بر لطف تو دارم/که جز لطفت ندارم تکیه گاهى/گرفتم دامن بخشنده اى را /که بخشد از کرم کوهى به کاهى/مران یا ربّ ز درگاهت گدا را /پناه آورده سویت بی پناهی/شاعر: دکتر قاسم رسا

ماجرای کوچه چشمان ترم را زخم کرد/آه از دردی که قلب مضطرم را زخم کرد/آتش این زهر آبی روی آتش بوده است/آتشی دیگر دل شعله ورم را زخم کرد/روضه خوانی میکنم هر روز و شب درخلوتم/روضه ی سنگین مادر حنجرم را زخم کرد/سال ها گریان داغ ضربت یک سیلی ام/ضربه ای محکم که روی مادرم را زخم کرد/با شتاب و ناگهانی رد شد از روی سرم/این مصیبت بود از پا تا سرم را زخم کرد/آنقدر گفتم به جای مادرم من را بزن/این تقلا کردنم بال و پرم را زخم کرد/مادرم درکوچه راه خانه را گم کرده بود/عرش هم آنروز از غصه تلاطم کرده بود/شاعر: محمد حسن بیات لو/***خونمون این طرفه کجا میری بیا بیا/چیزی تا خونه نمونده جون بابا راه بیا/دیگه داریم میرسیم اینقده رو خاکا نشین/بذار تا گوشواره تو بردارم از روی زمین