شب سوم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

بر درد تنهایی دچارم ای نگارم/پایان ندارد انتظارم ای نگارم/پاییزی ام، هجران امانم را بریده/برگرد ای باغ و بهارم ای نگارم/آواره ای بودم مرا نوکر نوشتی/نوکر شدن شد افتخارم ای نگارم/با تو که باشم قدر یک عالم می ارزم/منهای تو، بی اعتبارم ای نگارم/این آبرو، این اشک ها، این مِهر زهرا/من هر چه دارم از تو دارم ای نگارم/بخشید اگر ما را خدا لطف خودت بود/ای رحمت پروردگارم ای نگارم/می ترسم از جان کندنم، پیشم می آیی؟/در وقت سخت احتضارم ای نگارم/مثل همیشه آخر کارم، خودم را/دست رقیه می سپارم ای نگارم/کنج خرابه ناله زد فخر دو عالم/بابا بیا امشب کنارم ای نگارم/دیگر نمی بینم سرت را روی نیزه/کم سو شده چشمان تارم ای نگارم/بر ما اسیرانِ زمین خورده نظر کن/بالانشینِ نی سوارم، ای نگارم/شاعر: محمد جواد شیرازی/***گر زحمتت افتد که نهی پای به چشمم/بگذار که من چشم به پایت بگذارم?

بی تاب و بی قرارم، العفو بالرقیه/عبدی گناه کارم، العفو بالرقیه/شرمنده ام که از من جز معصیت ندیدی/سنگین شده ست بارم، العفو بالرقیه/از بی وفایی ما حق سه ساله بگذشت/جز او کسی ندارد العفو بالرقیه/دستان کوچک او صدها گره گشاید/خورده گره به کارم العفو بالرقیه