شب دوم فاطمیه اول 1402 - محمدرضا طاهری

مرغ اجل به دور سر من پریده است/امشب هلال آرزوی من دمیده است/آقا بیا و محتظرت را حلال کن/از عمر فاطمه شب آخر رسیده است/از جان بلای عشق تو بر جان خریده ام/حالا اگر نحیفمو قدم خمیده است/با هر چه داشت دشمن تو ریخت بر سرم/اینگونه گل کسی به دو عالم نچیده است/وقت نفس کشیدن خود زجر می کشم/این زخم سینه امانم بریده است/هنگام غسل هر چه که دیدی صبور باش/اما زینب که دنده های شکسته ندیده است/دادم کفن به زینب و دیدم به چشم تر/از غصه رنگ دخترم از رخ پریده است/سنگ صبور توست حسن بعد من فقط/از او مپرس آن چه که در کوچه دیده است/علی جان هر شب حسین من ز عطش می پرد ز خواب/مادر صدای العطش از او شنیده است

بلا عظیم و گره کور امتحان سخت است/چقدر پیروی از صاحب الزمان سخت است/شبیه هر که به جز اوست زندگی کردیم/ولی شبیه به آقا برایمان سخت است/قصور ماست اگر تحبس الدعا شده ایم/مقصریم که رفتن به آسمان سخت است/چقدر فاصله مانده چقدر از او دوریم/و راه رفتن با پای ناتوان سخت است/اگر چه غرق گناهیم دوستش داریم/نبودن ولی مهربان مان سخت است/اگر چه دورم از او بین روضه نزدیکم/نفس کشیدن بی روضه بی گمان سخت است/همیشه قصه بی مادری غم انگیز است/اما همیشه رفتن یک مادر جوان سخت است/به پیش دیده مردم زدند فاطمه را/اگر چه ورضه عیان است در بیان سخت است/بگین چاووش بخونن که غم از دلامون برده/بگین حجله بیارن آخه مادر جوون مرده

چرا نفس نمی کشی تو رو خدا نمیر/کاش نمی افتاد راهمون به این مسیر/گوشوارتو برمی داریم تو دنبالش نگرد/بلند شو تا نکشتت دست منو بگیر/چی از جونت می خواد/زندگی منو تو رو داره میده باد/رحمی نداره که/تو رو خدا پاشو بریم/الان بازم میاد/چرا حیا نکرد/از زدن تو پیش من اصلا ابا نکرد/رفتی عقب عقب/پاشو گذاشت رو چادرت/تو رو رها نکرد/چرا حیا نکرد/می خنده/راهتو می بنده/افتادی من شدم شرمنده/وا اماه وا اماه/خوشت میاد له می کنی گلای پرپرو/تو همونی هستی که از جنگا فرار می کرد/معلومه از جسارتت/دور دیدی حیدرو/گناه ما چی بود/قباله رو گرفتی که/پس این کارا چی بود/راضیت نمی کنه/سیلی بهش زدی دیگه ضربه پا چی بود/برو دیگه کنار/یه ضربه از تو خورده و یه ضربه از دیوار/دستات قلم بشه نمی تونه بیاد خونه با این چشای تار/برودیگه کنار/از این درد/راهو مادر گم کرد/با یک زن در می افتی نامرد