شهادت امام موسی کاظم (ع) 1403 - سیدرضا نریمانی

آمدم تا رشته ام را بر درت محکم کنی/زندگی ام را به ذکر دائمت، توأم کنی/با تضرع، زیر لب دارم صدایت می زنم/تا که قدری از حجابِ بینمان را کم کنی/شرمسار و سر به زیرم که سبب شد نامه ام/باز هم گریه برای معصیت هایم کنی/الا ای یوسف زهرا کجایی؟امید و دلبر جانان کجایی/همه روز و شب از هجرت قلیلم /بگرد کی می شود جانان بیایی/خسته ام از خدعه های نفس، از طول امل/آمدم یابن الحسن، دیگر مرا آدم کنی/صاحب من، خیرخواهم، سایه ی بالاسرم/می شود قلب مرا خالی ز نامحرم کنی؟/از تو بر می آید آقا معجزاتی اینچنین/التماست می کنم، چشم مرا زمزم کنی/دوری از کرب و بلا دارد مرا دق می دهد/کربلایی کن مرا تا راحت از این غم کنی/

حسینم‌ای بی سر، حسین عریان پیکر/تو را تشنه کشتند، بمیرم‌ای مادر/دوید و دویدم برید و بریدم/سرت را سر نیزه دیدم/قَتَلوکَ بُنَیَّ ذَبَحوکَ بُنَیَّ/قربون صدازدنِت، خیلی بی‌هوا زدنِت/حالا روی چادرمه، خاک دست‌وپازدنِت /من سر قرار اومدم، توی نیزه‌زار اومدم /از تو دل نکندم حسین، با خودم کنار اومدم /تا چشمم کار می‌کنه، نیزه نیزه نیزه می‌بینم/داره با تو چی‌کار می‌کنه؟، نیزه نیزه نیزه می‌بینم /قربون صدازدنِت، خیلی بی‌هوا زدنِت/حالا روی چادرمه، خاکِ دست‌و‌پازدنِت/

دستش به زنجیر است و پایش را شکستند/با ناسزا بغض صدایش را شکستند/سجاده را از زیر پای او کشیدند/تا حرمت یاربّنایش را شکستند/این چند زندان‌بان که دورش را گرفتند/زیر لگدها چندجایش را شکستند/برخاست امّا ناگهان با صورت افتادنامردها حتّى عصایش را شکستند/حتّى دمِ افطار هم چیزى نمى‌خورد/وقت اذان ظرف غذایش را شکستند/سِندى و همدستان او, تا روضه مى‌خواند/با خنده قلب مبتلایش را شکستند/هرچه زدند او را به یاد کربلا بود/حتّى گریز کربلایش را شکستند/یاد دمى که زیر سم‌ها رفت جدّش/یاد دمى که دنده‌هایش را شکستند/از ابتداى صبح تا پایان مغرب/از ابتدا تا انتهایش را شکستند/****نکنه روبرومی/خودتی یا عمومی/نشناختمت هنوزم/خودت بگو کدومی/صورت نصفه نیمه/حال سرت وخیمه/به همه گفتم این سر/تموم زندگیمه/منو زدند منو زدند، دشمنت سرم ریخت/منو زدند منو زدند، صورتم بهم ریخت

عالم سر سفرت مهمونه آقاجان/آدم تو کار تو می‌مونه آقاجان/از بس کریمی تو یه عمره که دارم/روزی می‌گیرم از این خونه آقاجان/خدا رو شکر منم گداتم/بیچاره‌ی تو و رضاتم/منم مثل تموم ایران/یه عمره پای سفره‌هاتم/کارم مِنَ الاَزَل از تو گدائیه/کارت الی الابد مشکل گشائیه/اونکه تا کاظمین دل‌ها رو می‌بره/باب الحوائجه موسی‌ابن‌جعفره/تا صحنتو دیدم حالم که بهتر شد/به لطف تو آقا غمام همه سر شد/تو هر گرفتاری حتی تو بیماری/با گریه ذکرم یا موسی ابن جعفر شد/دلتنگِ صحن با صفاتم/دخیل یه یه تار عباتم/همسایه‌ی معصومه‌ام من/من خاک پای بچه‌هاتم/ما رو الی الابد بردی تو زیر دِین/جونم فدای تو ای شاه کاظمین/اونکه تا کاظمین دل‌ها رو می‌بره/باب الحوائجه موسی‌ابن‌جعفره/حکایت عمرت پر از غمه آقا/بمیرم از داغت بازم کمه آقا/تو ظلمت زندان هر روز و هر ساعت/بساط آزارت فراهمه آقا/زدن تو رو با تازیونه/زدن تو رو به هر بهونه/بعیده از تن نحیفت/آقا دیگه چیزی بمونه/بازم خدا رو شکر، جسمت زمین نموند/هیچکی روی تنت، مرکب نمی‌دووند/بازم خدا رو شکر که دخترت ندید/خاکستر تنور، روی سرت ندید/ای بی کفن حسین

شده صحرا رنگ لاله ولی پیروزیم/حسینم بین گوداله ولی پیروزیم /عزیزامو از دست دادم تو نصفه روزی /بدن هاشونم پاماله ولی پیروزیم/ وَاللهِ لَا تَمْحُو ذِکْرَنَا /اون که می میره یزیده، نه ما/ این تازه اول غوغای ماست/ باقی می مونه فقط کربلا/ نور فاطمه و ماه ظلمت هر شب زینب زینب /دختر علی و ذوالفقار این مکتب زینب زینب/ عقیلة‌العرب، زینب مدد/ *** حرم دیگه بی سرداره ولی پیروزیم/ شدیم تو صحرا آواره ولی پیروزیم/ تو شام و کوفه سنگینه نگاه مردم/ اسیری سختی ها داره ولی پیروزیم/ مَا رَأَیْتُ إِلَّا جَمِیلًا جز زیبایی نداره راه ما/ طرح عشقو میشه با خون کشید /خط ایمانه فقط خط ما/ امتداد حسین، اقتدار این مذهب/ زینب زینب/ دختر علی و ذوالفقار این مکتب/ زینب زینب عقیلة‌العرب، زینب مدد

ردی با کرامتت، عالمو به زیر دین/ صلی الله علیکِ، رقیه بنت الحسین/ اسم تو الی الابد دلمو برده /مهر نوکری تو روو دلم خورده/ نذری که برای روضه ی تو کردم/ روزی تموم سالم رو آورده/ ای مهلای حسین زهرای حسین/ زیباتر میشه با تو دنیای حسین /لبخند تو می بره تا دل از عمو/ قربون صدقه ت میره سقای حسین/ یا رقیه مولاتی/ سربلنده نوکرت، بی بی جان توو عالمین/ صلی الله علیکِ، رقیه بنت الحسین /با عشق تو دل بریدم از این دنیا /روزیمو خودت حواله کن این روزا /میدونم برا شما نداره کاری اربعین قسمت شه راهی شم کربلا/ ای جانان حسین ای جان حسین ای سوره ی کوثرِ قرآن حسین/ تو توو خونه ی حسین سفره داری و /عالم روزی می خوره از خوان حسین یا رقیه مولاتی

بی سبب نیست شب جمعه شب رحمت شد/ مادری گفت "حسین جان "همه را بخشیدی

سیدی ومولای یا اباعبدالله/ سرسپرده میخوام یااباعبدالله/ یه عمر حسرت می‌خورم به هرکسی مجاهده/من عاشق شهادتم خدا خودش که شاهده/ منم بخر شبیه حاج قاسم و شبیه سید حسن/چیزی نمونده ازم حتی برای کفن / سیدی ومولای یا اباعبدالله/چطوری غصه نخورم، چطوری آروم بگیرم/وقتی میشه شهید بشم، خدایی حیف بمیرم/چه سریه که سهم از زندگی همش غم و دوریه/میخوام بمیرم برا کربلا یا سوریه/بهترین رفیقم یا اباعبدالله/غصه ی عمیقم یا اباعبدالله/وعده ی نصرت خدا بزرگترین سلاحمه/باید دیگه راهی بشم کربلا چشم به راهمه/یکی یکی دارن همه عاشقا/میان تو آغوش تو/میگیره این عالم پرچم رو دوش تو/ای غم دلم سوز یا اباعبدالله/تا همیشه پیروز یا ابا عبدالله