شهادت امام موسی کاظم (ع) 1402 - مهدی رعنایی

در سایه سار کوکب موسی بن جعفریم /ما شیعیان مکتب موسی بن جعفریم /فیضش به گوشه گوشه ی ایران رسیده است /یعنی گدای هر شب موسی بن جعفریم /قم آستان رحمت آل پیمبر است /در این حرم، مُقرَّب موسی بن جعفریم /چشم امید اهل دو عالم به دست اوست /مات مرام و مشرب موسی بن جعفریم /حتی قفس براش مجال پرندگی ست /مدیون ذکر و یا رب موسی بن جعفریم /دلسوخته ز ندبه ی چشمان خسته اش /دلخون ز ناله و تبِ موسی بن جعفریم /آتش زده به قلب پریشان، مصیبتش /با دست بسته غرق سجود است حضرتش /

بازم نشستم واسه‌ی مرگم دعا کردم/با تازیونه ای خدا روزم رو وا کردم/لحظه‌ی آخره که چشم به رامو/منتظر رسیدن رضامو/منتظرم بالا سرم بیادو/وا کنه زنجیرای دور پامو/خدا الهی برا کسی نیاره ولی/منو میزارن روی یه تخته پاره/آه یا موسی‌ بن‌ جعفر/تو این سیاه‌چال هیشکی نیست دور و برم باشه/قسمت نشد معصومه هم بالا سرم باشه/خدا را شکر نیومد از مدینه/زمزمه‌ی لبام همش همینه/هر چی باشه نمی‌تونه یه دختر/تن باباشو روی خاک ببینه/ولی تو صحرا یه روزی دید یه دختر/تن باباشو رو خاک اونم پاره و بی‌سر/آه, اباعبدالله/وقتی که می‌بینم رد زخم و کبودی رو/یا وقتی می‌بینم نگهبان یهودی رو/یادم میاد از کوچه‌های شامو/ملا عام و بام و ازدهاموکنار اون سرای روی نیزه/بزم شراب می‌بردن عمه‌هامو/یه نامسلمون می‌بست دست ربابو/کنار تشت می‌آورد همش ظرف شرابو/آه اباعبدالله

ای صنما ای خدای همه با جنما/اون که میمیره برا تو منما/ای صنما ای صنما/کفیله عقیله اباالفضل/اصیل اصیله اباالفضل/بزرگ قبیله حسین و/عموی قبیله اباالفضل/اباالفضل اباالفضل قمر سیما اباالفضل/بلند بالا اباالفضل/اباالفضل اباالفضل یل ام البنین و/بنی الزهرا اباالفضل/رقیه جان ای سه ساله بزرگ خاندان/جانم عمه جان صاحب الزمان رقیه جان/جوونیم حلال رقیه/همه دنیا مال رقیه/آره عزت و آبرومو/دارم از قبال رقیه/رقیه رقیه مه کامل رقیه/قرار دل رقیه/رقیه رقیه همه عشق جناب ابوفاضل رقیه/جان بنت الحسین

موسی بن جعفری مسیح آل پیمبری/موسی بن جعفری عزیز زهرا و حیدری/موسی بن جعفری که دل عالم رو می‌بری/دردمو درمون کن عزیزم/چشمامو بارون کن عزیزم/حرمت مهمون کن عزیزم/در باز کن آقا جان پشت درم/هستی باب الحوائج تو کشورم/من غلام موسی بن جعفرم/من غلام موسی بن جعفرم/باب الحوائجی همه عالم زیر دین تو/باب الحوائجی نبوده و نیست عین تو/باب الحوائجی آرزومه کاظمین تو/برکت ایرانی، عزیزم/حضرت بارانی، عزیزم/بابای سلطانی، عزیزم/سایه‌ی دخترت روی سرم/وقف تو جون و روح و پیکرم/من غلام موسی بن جعفرم/من غلام موسی بن جعفرم

آرزومه منم روی زانوت/بگم اَوَفَیتُ چشامو ببندم/تو بخندی و از لب خندون تو/به غمای گذشته بخندم/شیرینی عشق شوری اشک تو عزاته/چشامونو نهر عسل کن/چند بار تا حالا ضریحتو بغل گرفتم/تو هم یه بار منو بغل کن/می‌دونم عاقبت نوکری تو به خیره/شاهدم هم زهیره/می‌دونم مریض درد غمت عین طبیبه/شاهدم هم حبیبه/آرزومه منم روی زانوت/بگم اَوَفَیتُ چشامو ببندم

وقتی دلتنگم به تو فکر می‌کنم/به همون ثانیه‌های محترم/به همون لحظه‌ای که دریا میشد/قطره‌های اشک من توی حرم/عجب صحنه‌ی دل‌انگیزی، منو حرم تنهایی/منو حرم دوتایی، منو حرم عجب جایی/دلم دست یارم بود، گنبدش قرارم بود/غصه‌ای نداشتم من, شیش‌گوشش کنارم بود/گریه‌هام امونمو برید تا دلم پایین پا رسید/وای بغضم ترکید/بغلم کن حسین/وقتی دلتنگم به تو فکر می‌کنم، تموم غمامو حل می‌کردی/وقتی از همه بریده بودم، منو تو رویا بغل می‌کردی/عجب صحنه‌ی دل‌انگیزی، من و آقا دوتایی/من و آقا تنهایی، منو آقا چه رویایی/زندگی به کامم شد نوکریش به نامم شد/من غلامیشو کردم روزگار غلامم شد/باوفاتر از پدرمی، مهربون‌تر از مادرمی/تو تاج سرمی/بغلم کن حسین

صدای پای بهار است عید می‌آید/به قفل بست? دل‌ها کلید می‌آید/کسی که دل به هوایش تپید می‌آید/خبر دهید به فطرس امید می‌آید/بیا که یأس مرام خدا فروخته‌هاست/شب رسیدن آقای بال سوخته‌هاست/به تشنه‌ای که به دام سراب افتاده‌است/بگو که کشتی رحمت به آب افتاده است/فقط نه از سر فطرس عذاب افتاده است/دهان هرچه گنهکار آب افتاده است/پیاله‌ها همه از این شراب پر شده است/به هر کسی که نظر کرده است حر شده است/حسین آمده تا خلق رستگار شوند/به یمن گریه بر او فصل‌ها بهار شوند/حسین آمده تا قلب‌ها شکار شوند/به محض بردن این نام بی‌قرار شوند/حسین آمده با یک نگاه دل ببرد/وگرنه کیست از این رو سیاه دل ببرد/ز عرش گفت خداوند قادر منان/خموش باش جهنم که سوم شعبان/بجای آتش تو مرده رحمتم طغیان/حسین مانَد و بس کُلُ مَن عَلَیها فان/بگو رسول به این خلق تا ابد گمراه/که مَن اَحَبَّ حُسینم فَقَد اَحَبَّ الله/اگرچه شیر ز انگشت وحی می‌نوشد/و جبرئیل به جسمش لباس می‌پوشد/شهنشه است ولی با غلام می‌جوشد/مرا بخاطر روی سیاه نفروشد/کسی که رو به روی بنده‌اش گذاشته است/هوای نوکر خود را همیشه داشته است/خدا کند که مرا عاقبت بخیر کند/فداییِ وهب و مسلم و بُرِیر کند/مرا نگاه چو راهب میان دِیر کند/به خیمه‌اش بکشاند مرا زهیر کند/چنان حبیب درِ این خانه مو سفید شوم/شبیه جُون در آغوش او شهید شوم/اگر نبود حسینیه ما کجا بودیم/چنان کبوترِ صد بام و صد هوا بودیم/هزار شکر که با او از ابتدا بودیم/شب ولادتش ای کاش کربلا بودیم/نشد کنار تو باشیم از بد اقبالی ست/دم ضریح تو صد حیف جایمان خالی‌ست

شور شیرینم عشق دیرینم /ذکر تلقینم یا حسین مولا /خواب و رویامی دین و دنیامی /آره آقامی ابی عبدالله/این حسینه که عالم به زیر پاشه/رزق و روزی ماها توی دستاشه/اسم آقا مثه خون تو رگهامه/اهل دنیا بدونید حسین مولامه/دلبر و دلداره، هله هله/ماه خوش رخساره هله هله/نقطه پرگاره هله هله/سرور و سرداره هله هله /یا ابا عبدالله آقام آقا/حرمش عشقه، کرمش عشقه/علمش عشقه، ابی عبدالله/دست و دل بازه، رمز پروازه/صاحب اعجازه ابی عبدالله/اسم اعظم خود ذکر ثاراللهه/با حسین که نمی رم دیگه بی راهه/مادرش فاطمه این شبا خوشحاله/روزیون میکنه کربلا هر ساله/هله هله هله /دل خوشی نوکر هله هله/آبرومو میخره هله هله /کربلا که بهتره هله هله/ماها رو که میبره هله هله /یا ابا عبدالله آقام آقام

فرصت رو غنیمت بدون/نغم? عاشقی سر بده/بیا مثل فطرس امشب رو/دلت رو تا حرم پر بده/پر بده دلو کربلا/ببر لذتشو توی شب عاشقی/پر بده دلو کربلا/حالا که داره هر دلی تب عاشقی/چه خوش اقباله این دل بی تابم/که حسین اومده شده اربابم/و صلی اللهُ علی اباعبدالله.../ای نقش جمال خدا/مثلِت پیدا میشه مگه؟/اسمت هر نفس رو لبم/عشقت مثل خون تو رگه/مثل تو، نمیاد دیگه/تو اون رحمتی که داده خدا وعده‌شو/اومدی، توی زندگیم/خدا داده بهم تنها عزیز کرده‌اشو/تویی شیرینی دل فرهادم/تویی آقا و نوکرت اجدادم/و صلی اللهُ علی اباعبدالله.../دنیا شد به کام دلم/هرجا بردم اسم تو رو/هر چیزی که خواستم ازت/دادی بهم از اون بهترو/خیر تو، رسیده به هر/کسی که دلشو داده به دست تو باز/این شب‌ها به لطف شما/پیچیده همه جا عطر خوش کربلا/مگه داریم قشنگ‌تر از این احساس؟/بده عیدی نوکراتو عباس/و صلی اللهُ علی اباعبدالله...

غمی بزرگ در دلم، مرا عذاب می‌دهد/تو را صدا که می‌زنم، سنان جواب می‌دهد/السلام ای بدن بی سر گرما دیده /السلام ای سر مجروح کلیسا دیده/با چه وضعی ته گودال کشاندند تو را/ما شنیدیم ولی زینب کبرا دیده /سالیانیست که با روضه ی تو مانوسم/ز ادب دست محبین تو را می بوسم/نکند روزی گریه مرا قطع کنی!/من اگر گریه برایت نکنم می پوسم