شب اول رمضان 1402 - حسین طاهری

در این حریم، هیچ‌کسی بی‌مراد نیست /بازار اهل معرفت اینجا کساد نیست /همواره بی‌حساب فقط لطف می‌کند /بیهوده نام او که امامِ "جواد " نیست /دیدم که در تمامی حاجت‌گرفته‌ها /فرقی میان مجتهد و بی‌سواد نیست /از کشور امام رضاییم و بین ما /کمتر کسی به لطف شما، خانه‌زاد نیست /بغضی نشسته در دل شبهای این حرم /برعکس مشهد است و زائر زیاد نیست /پرسیدم از حوائج و بین جواب‌ها /حتی یکی‌ش، "حاجت ما را نداد"، نیست /لب می زند که مادر خود را صدا کند/ یا حق واژه ی جگرم را ادا کند/ او ناله می زند جگرم سوخت؛ هیچ کس..../... گویا قرار نیست به او اعتنا کند/ می خندد ام فضل به همراه عده ای/تا خون به قلب حضرت ابن الرضا کند/ یک ظرف آب ریخت روی زمین پیش او/ نگذاشت تا کسی به لبش آشنا کند/ در حجره دست و پا زدنش یک بهانه بود/تا روضه ای برای خودش دست و پا کند/ می خواست با خیال غم جد بی کفن/آن حجره ی ستم زده را کربلا کند/

دارم اسمت را ز بدو زندگی خود بیاد/یا جواد و یا جواد و یا جواد و یا جواد/ میوزد عطر بهشت از صحن تو در دست باد/یا جواد و یا جواد و یا جواد و یا جواد/ میبری دل های مان را تا دم باب المراد/یا جواد و یا جواد و یا جواد و یا جواد/ ای علی اکبر سلطان توس/یک شبی ما را ببر تا کاظمین/گریه بر داغ و غمت دارد ثواب/مثل گریه بر غم جدت حسین/ یا جواد و یا جواد و یاجواد...../ مادرم جز اسم زیبای تو را یادم نداد/یا جواد و یا جواد و یا جواد و یا جواد/ میرود سائل ز جودت از در لطف تو شاد/یا جواد و یا جواد و یا جواد و یا جواد/ بردن اسم تو حالی خوش به این دل مرده داد/یا جواد و یا جواد و یا جواد و یا جواد/ از ازل لطف تو ما را بر سر/سفره ی شاهانه مهمان کرده است/ای جواد خانه ی پیغمبران/جود تو ما را مسلمان کرده است/ یا جواد و یا جواد و یا جواد....