شب هجدهم رمضان 1402 - مهدی رسولی

گنه کردی بیا می بخشمت گفتم که غفارم/تو با خود دشمنی کردی ولی من دوستت دارم/اگر من با تو بد بودم تو را دعوت نمیکردم/گشودم در که بر گردی ببینی لطف بسیارم/تو مهمان عزیزی بر من و من میزبان تو/چگونه میهمان نومید برگردد زدربارم/تو آن عبدی که در گرداب جرم و معصیت غرقی/من آن ربم که باشد دم بدم لطف و کرم کارم/تو دائم غافل و من آنی از تو نیستم غافل/تو خواب و من زلطف و مرحمت پیوسته بیدارم/عذاب و عفو باشد هر دو تحت اختیار من/توانم سوزمت اما ببخشیدن سزوارم/ز بستر نیم شب بر خیز و اشکی ریز بر دامن/که با اشک شبت خاموش گردد شعله ی نارم/به جز نومیدی از عفو، میبخشم هر گناهی را/امید آور امید آور که من از یأس بیزام/به بازار محبت اشک باشد بهترین کالا/که هر یک قطره را با یک یم رحمت خریدارم/اگر فردا بپرسند از تو ای (میثم) چه آوردی/بگو دستم تهی اما محّب آل اطهارم/

مشرف گشت سلمان بر حضور حضرت زهرا/که ای خیر النسا، در دل، مرا رازی است پر معنا/ندانم از چه بی تاب حسین است؛ این دل شیدا/ولایش در دل زارم، حسین را دوست می‌‏دارم/به سلمان فاطمه فرمود: کای سردار ایرانی/بدان دردی که تو داری، ندارد هیچ درمانی/مرا هم این چنین رازی بود در سینه پنهانی/به عشق او گرفتارم، حسین را دوست می ‏‌دارم/غرض؛ زهرا و سلمان بر حضور مرتضی رفتند/محبّان، مشکل خود را به آن مشکل گشا گفتند/به جای چاره سازی از علی این جمله بشنیدند/منی که فخر ابرارم، حسین را دوست می ‌‏دارم/کلید حل این مشکل؛ به دست مصطفی باشد/سه عاشق آمدند آنجا که طاها را سرا باشد/رسول الله فرمود: عشق من بیش از شما باشد/حسینٌ مِنّی أذکارَم، حسین را دوست مـی ‏‌دارم/چو حل این معما بر پیمبر نیز مشکل شد/امین وحی؛ با این زمزمه از عرش نازل شد/که یا احمد خدا گوید: حدیث عشق کامل شد/قسم بر چرخ دوّارم، حسین را دوست می‏‌ دارم/شاعر: استاد ولی الله کلامی زنجانی

الا ای چاه، یارم را گرفتند /میان کوچه ها،