شهادت امام محمد تقی (ع) 1395 - سید رضا نریمانی

چون پشیمان نیستیم آقا پریشان می شود /فعل ما می بیند و هر روز گریان می شود /قلب او از دست ما خون است، غصه می خورد /بس که ما در غفلتیم از غصه نالان می شود / ما خطا کردیم، آقا دید و بر ما اشک ریخت /جای نفرین از خدا خواهان غفران می شود / از من و تو قلب او هر چند خیلی خون شده /خیر حق را بهر ما همواره خواهان می شود / دیدن نامحرمان دیدار او از ما گرفت /دیدنش تنها نصیب چشم پاکان می شود / ما به شهر معصیت ساکن شدیم و غافلیم /از گل نرگس که ساکن در بیابان می شود

خود نظر دارد که نامش بر لب ما جاری است /ور نه باغ گل کجا در کنج ویران می شود / روز و شب یاد لب عطشان جدش می کند /روضه خوان مقتل شاه شهیدان می شود / وقت غارت کردنش آمد صدا زد خواهرش /این حسین توست یا جدا که عریان می شود***هر چه جوان از دست و پا افتاده باشد /زشت است پیش چشم ها افتاده باشد /ای کاش با افتادنش طشتی نکوبند /روی زمین بی سر صدا افتاده باشد /تلخ است همسر زهر همسر را بنوشد /مردی ز ظلم آشنا افتاده باشد /انصاف اصلا نیست در بیرون برقصند /در حجره اش آقای ما افتاده باشد /در راه پشت بام می بیند مصیبت /پیکر که بین پله ها افتاده باشد /هر جا بیفتد روزگارش کربلایی ست /فرقی ندارد که کجا افتاده باشد /ای وای اگر در ازدحام سخت گودال /روی تنی سرنیزه ها افتاده باشد /این آبرودار قبیله ست و روا نیست /عریان در این صحرا رها افتاده باشد***جنجال بود و لب تشنه ای در گوشه ی گودال بود و /گودال بود و از نیزه و شمشیر مالامال بود و /می رفت بالا تیغی که دست نِفرت دجال بود و /دجال بود و در زیر پایش پیکری پامال بود و /ای وای، ای وای ذکر لبانِ مادری بدحال بود و /گودال بود و ...

بُنیَّ بُنیَّ قتلوک، ذبحوک و من الماء منعوکَ

کنج حجره بی کس و تنها زیر لب میگه مددی زهرا /می کشه پا بر زمین از اثر زهر کین /داره می خنده به حالش ام فضل لعین /تا که می بینه تب و تابشو می زنه زمین ظرف آبشو /غریب ای آقا، غریب ای آقا***آسمون و حجله ی ماتم، در عزا و غم همه ی عالم /شده پرپر در جوانی گل باغ رضا /نوبت داغ جواده بعد داغ رضا /پسرش براش روضه می خونه، گریه می کنه، دل پریشونه /غریب ای آقا، غریب ای آقا***ابن رضا یاد عاشورا "یا حسین" بر لب رفته از دنیا /تشنه لب جون داده مثل شاه کرب و بلا /جسم پاکش زیر آفتاب بوده واویلتا /اما کربلا نعل تازه بود، نعل تازه و یه جنازه بود /حسین وای، حسین وای