شب اول محرم 1405 - محمود کریمی

ای شاه غیور! یااباعبدالله/ای منشأ نور! یااباعبدالله/ پاک است همیشه دامن مستانت/ای جام طهور! یااباعبدالله/ اسم تو حلاوت است و یادت نمک است/شیرینی و شور! یااباعبدالله/ای جمع نقیضین که هم همّ و غمی/هم سور و سرور! یااباعبدالله/پای صف نذری تو مردم جمعند/تا روز ظهور؛ یااباعبدالله/ با آشپز و چای‌چی و شربت‌ریز/شد جنس تو جور؛ یااباعبدالله/ از لات محلّه،سینه‌زن می‌سازی/ای یار صبور! یااباعبدالله/ گودال تو، سجده‌گاه زخمی تو بود/مکروب شکور! یااباعبدالله/نان سر سفره یادم انداخت که رفت/رأست به تنور؛ یااباعبدالله/بر زخم تو‌ بدجور نمک پاشیدند/ای گریه‌ی شور! یااباعبدالله/ لعنت به کسی‌که تاخت بر روی تنت/با سمّ ستور؛ یااباعبدالله

سینه‌زن‌ها می‌رسند از راه،‌ لشکر را ببین/پای ما وا شد به روضه؛ لطف مادر را ببین/قرب، یعنی گریه‌کردن پابه‌پای روضه‌ها/گریه ما را می‌برد تا عرش، شه‌پر را ببین/نام تو بردیم و إذن نوکری ما رسید/اوّل راهیم امّا حرف آخر را ببین/وای بر دشمن! محرّم آمد و إحیاء شدیم/آی دنیا! تازه در این خاک، محشر را ببین/ می‌توان از پرچمت هم حاجت خود را گرفت/منتسب‌بودن به تو شرط است، باور را ببین/ گریه کردم تا به چشم تو بیایم باز هم/التماس این نگاه نوحه‌پرور را ببین/تا همیشه عهده‌دار خرجی ما، فاطمه است/شب‌به‌شب در چای خانه، موج کوثر را ببین/خواستی سر در بیاری از مرام اهل بیت/مستجابُ الدّعوه‌های پشت این در را ببین/ تا قیامت مثل زهرا باش گریان حسین/هرچه بادا باد؛ ای دل! جان تو، جان حسین/چشم‌ها یاد تو، دست از خواب راحت می‌کشند/محتشم‌ها باز هم داد از قیامت می‌کشند/فاطمه، پیراهنت آورده فهمیدم چرا/زودتر از ما، ملائک وامصیبت می‌کشند/انبیاء دارند می‌ببینند بزم گریه را/ما میان روضه؛ آن‌ها آه حسرت می‌کشند/جای بازی، کودکان دارند تکیه می‌زنند/بچّه‌ها بر هرچه غیر از کربلا، خط می‌کشند/ باید اینجا پیر گردی تا بدانی که چرا/پیرترها بیشتر دارند زحمت می‌کشند/ راستی این روزها باران که می‌بارد حسین/سینه‌زن‌های شما خیلی خجالت می‌کشند/ مثل آقای شهیدم بارها بعد از نماز/چشم‌ها را گریه‌کن‌ها روی تربت می‌کشند/ مثل زن‌های جوان‌مرده بیا و صیحه کن/وای! مسلم را به‌روی خاک غربت می‌کشند/بر سر دروازه‌ها دور تو می‌گردم حسین/آه ای آواره‌ام! آواره‌ات کردم حسین/سرنهادم روی هر دیوار، با من گریه کرد/طوعه آب آورد امّا زار با من، گریه کرد/ بر سر دروازه، آویزانم و از بی‌کسیم/باد با من ناله زد؛ نیزار با من، گریه کرد/دخترانم هیچ؛ فکر دخترانت سوختم/تا که گفتم از حرم، بازار با من گریه کرد/ سنگی از بامی سرم بشکست، دیدم بی‌کس است/گفتمش از زینب و بازار؛ با من، گریه کرد/ ریسمانی دور حلقومم به‌جایم داد زد/نیزه‌ای بر پهلویم انگار با من گریه کرد/ یاد دندان ثنایای تو، دندانم شکست /آب هم با کاسه‌ای خون‌بار، با من گریه کرد/ بی‌کسم دیدند و دورم جمع ناکس هم رسید

پرید قاتل شیطان‌پرست با چکمه/به‌روی پیکر زخمی نشست با چکمه/ به قصد کشتن اولاد حضرت خاتم/رسیده شمر گنه‌کار پست، با چکمه/ مقام و شأن امامت کجا و این یاغی؟!/به‌روی عرش خدا رفته‌است با چکمه/ به صدر سینه‌ی پاکی که منشأ خیر است/نشسته مردک مجنون مست، با چکمه/ تمام نظم سرش را بهم زده با مشت/و تار و پود گلو را گسست با چکمه/ صدای خس‌خسش از بین نای می‌آمد/مسیر حنجره‌اش را که بست با چکمه/ تمام وزن خودش را به‌روی او انداخت /جناغ سینه‌ی او را شکست با چکمه

باز زین چه شورش است که در خلق آدم است /باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم

مولا! نورالأنواری/عالم می‌گردد و تو نقطه‌ی پرگاری/مولا! سرّ الأسراری/هر لحظه، جلوه‌گری؛ حیدر کرّاری/ علّت عزّتی، علی/بهترین نعمتی، علی/رهبر امّتی، علی/ مهر خاتم، حیدر حیدر/جان عالم، حیدر حیدر/دم همه‌دم، حیدر حیدر/اسم اعظم، حیدر حیدر/مولا! نصّ قرآنی /ای که در أرض و سماء، صاحب فرمانی/مولا! جان جانانی/ای که در موج بلا، حافظ ایرانی/ فاتح خیبری، علی/از همه برتری، علی/یک کلام، حیدری علی/ شیر یزدان، حیدر حیدر/مرد میدان، حیدر حیدر/شاه مردان، حیدر حیدر/ای جان ای جان ای جان، حیدر حیدر

چه حسّ پر حرارتی دارم/یه دریا اشک به دل بدهکارم/عزادارم؛ عزادارم؛ عزادارم/ می‌میرم واسه یاحسین رو پرچم/می‌میرم برای محرّم/ دلم لک زده بود برا سینه‌زنی/دوباره می‌خونم حسین عشق منی/ ای حسین عشق منی/هوای دل، هوای بارونه/کسی حال منو نمی‌دونه/دلم خونه؛ دلم خونه؛ دلم خونه/ فدا شد شهیدی که تاج سرم بود/هم آقا و هم رهبرم بود/ تو شمع دل هر شهید وطنی/میگم با شهدا، حسین عشق منی/ببین خونه چشای گریونم/من از داغ تو روضه می‌خونم/پریشونم؛ پریشونم؛ پریشونم/ بمیرم که تشنه بریدن سرت رو/به گودال اومد مادر تو/ چرا تشنه‌لبی؟! چرا بی‌کفنی/می‌خونه فاطمه، حسین عشق منی/

بر سینه‌زن حسین، قوّت بده یاعلی/بر گریه و اشک ما، برکت بده یاعلی/با شال عزا ببین بر درگهت آمدم/چون ماه محرّم است؛ رخصت بده یاعلی/ بإذن نبی، رسول‌الله و بإذن علی، ولی الله/بإذن فاطمة الزّهرا و بإذن حسین، ثارالله/ شکر خدا قسمتم ماه محرّم شده/آمده‌ام تا کنم جان به‌فدای حسین/خنده‌کنان می‌رود روز جزا در بهشت/هر که به دنیا کند گریه برای حسین/ قربان غمت حسین؛ من زنده‌ام از غمت /دل‌بسته‌ی پرچمت‌وابسته‌ی روضه‌ام؛ /آخر چه شود که من در گریه و اشک و آه/جان، هدیه کنم به تو در ماه محرّمت/ به یاد خیل شهیدانم؛ به لبم، نغمه‌ی حسین‌جانم‌/به زیر بیرق ارباب و به زیر پرچم ایرانم/ زنده شده در دلم یاد امام شهید/آن‌که شده زائر صحن‌وسرای حسین/خنده‌کنان می‌رود روز جزا در بهشت/هر که به دنیا کند، گریه برای حسین

چشم خمارو سیراب از نم‌نم بارون کن/رحمی به دل خون از میکده بیرون/دل‌داده‌ی مجنون کن/ بزمی که شما داری، شب‌های عزاداری/یک‌شب منو مهمون کن/ ای شاه شهید! ای قربان لبت/ای هستی من! ای جانم طلبت/ ای شاه شهید یا اباعبدالله/ وقتی سراپا دردم، گریه میشه درمونم/از بس که تو رو می‌خوام، حاجت می‌گیره دستام/از چشمای گریونم/ اشکه پر پروازم؛ هرچی که بگم بازم/قدرش رو نمی‌دونم/ ای کشته‌ی اشک! یا قتیل العبرات/ای جان جهان! جان من هم به‌فدات/ ای آب حیات یااباعبدالله/جانم به فدات یااباعبدالله/لعنت به جماعتی که منعت کردن/از آب فرات یااباعبدالله/ کلّ جهان گم میشه توو رونق بازارت/قلبم می‌زنه پرپر تا اون‌نفس آخر/تا لحظه‌ی دیدارت/ اشکم تا میشه جاری، دست منو می‌ذاری/توو دست علمدارت/ عاشق شده این عبد ناقابل تو/سرگرمه دلم با ابوفاضل تو/کشتی نجات یااباعبدالله/ای باب نجات یااباعبدالله/شاه عرصات یااباعبدالله