ولادت امام رضا (ع) 1404 - مهدی اکبری

سلطان فقط خودت، سلطانی بهت میاد/ماها که رأیتیم، دوست داریم زیاد/از تو به ما رسیده خیر و برکت/روزیمونو میبریم از تو سفره‌ات/باور داریم که تو راهی کردی/کربلا ما ها رو زیارت/دلامون شاده، شب میلاده/جمعیت زیاده تو حرم ولی/چندهزار برابرش /دل تو گوهرشاده/السلطان امام رضا امام رضا امام رضا.../سلطان فقط خودت، سلطانی بهت میاد/ماها که رأیتیم، دوست داریم زیاد/شمس الشموسی و نور امامتی/نیستی خدا ولی، به چه شباهتی/خیر تو خیر جامع و وصیه/جمعا توی ذات تو جمیعه/کل اوصاف خدا من لا/مهم‌ترینش صفت سمیعه/می‌خوریم باده ما سر سجاده/میبوسیم دست خداوندی رو که /به ایرونیا امام رضا رو داده/السلطان امام رضا امام رضا امام رضا.../امید اول و امید آخرم/جز بوم تو نذار، جایی دیگه برم/تو حرم قشنگت ای نگارم/قشنگترین خاطره‌ها رو دارم/با غم میام با شادی برمیگردم/تا تو رو دارم دیگه غم ندارم/خود قرآنه جلوه‌ی یزدانه/رضاخان نوکر درباریه اقا هم نیست/شاه ساهان جهان فقط رضاجانه/السلطان امام رضا امام رضا امام رضا

علی یعنی بهشتی با بهار و باغ و بارانش/علی یعنی زمین با عطر گل های فراوانش/علی یعنی تبسم های شرقی هزارانش /علی یعنی جهان در گوشه ای در خاک ایوانش/علی یعنی علی یعنی به قربانش به قربانش/علی حب جنه قسیم النار یعنی او/امام الانس و الجنه هزاران بار یعنی او/وصی المصطفی تکرار در تکرار یعنی او/فقط شیر خدا کرار در کرار یعنی او/چه گویم شرح آنکه تا قیامت نیست پایانش/ببینید این مطهر در مطهر در مطهر را/تمام دلخوشیه خانه ی موسی ابن جعفر را/علی یعنی تپش یعنی نفس زهرای اطهر را/علی یعنی رضا یعنی جگر حتی پیمبر را/علی یعنی مدینه مکه قربان خراسانش/دوباره رو به ایوانت امین الله های ما/سلام الله های ما نگاه و آه های ما/به در های حرم خورده گره گر راه های ما/سر سال است دور تو بگردد ماه های ما/خداوندا سلامش گل یک ایران است و سلطانش/پشیمان می‌شود هر کس ننوشد جام سلطانی/چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی/بگردان جام چشمت را که عالم را بگردانی/سلیمانی شود مردی که پیشت کرد دربانی/فدای جذبه‌ی چشمی که سلطان شد سلیمانش/علی یعنی علی یعنی به قربانش به قربانش/چنان نوری که خود را این همه پروانه گم کرده /که هر زائر که می‌بینی دل دیوانه گم کرده/چنان مجذوب اینجایم که مستی خانه گم کرده/کنار آب سقا خانه ات پیمانه گم کرده/شنیدم از نجف این را فدای صحن و ایوانش/هنور عطر تو از شب های نیشابور می‌آید/هنوز از این ضریح نقره باره خوشه ی انگورمی‌آید/هنوز از کفش های زائرانت نور می‌آید/هنوز آن روستایی از مسیره دور می‌آید /دوباره پابرهنه ساده آمد پیش جانانش

تو عیدی رو به سوی تو نماز عید می‌خوانیم/زیارت نامه را در خانه‌ی خورشید می‌خوانیم/تو را ما با قنوت عشق با امید می‌خوانیم/خیال ماست راحت تا که بی تردید می‌خوانیم/که پیش از عرض حاجت حاجتم را داده دستانش/همیشه دیده‌ام اینجا مریضی که شفایش دید/ زنی بر روی سجاده براته کربلایش دید/کنار بچه ای معلول مردی گریه هایش دید/هنوز اشکش به چشمش‌که پسر راروی پایش‌دید/منو دار الشفایی که نگفته نه به مهمانش/بیا اردیبهشتی کن تو این اسفند ماهی را/کبوتر کن کبوتر کن کلاغه رو سیاهی را/قبول از ما کن امشب این نماز اشتباهی را/کمی خرجه دل ما کن نگاه گاه گاهی را/نگاهی نه به من بر مادرم بر دست لرزانش/تویی تنها که می‌فهمی سلام آخری‌ها را/تویی که دوست می‌داری دعای آذری‌ها را/کنار کفشداری ها مقام پادری‌ها را/به جان مادرت تحویل گیر این مادری‌ها را/فقط دستم به دامانت فقط دستم به دامانش/شب جمعه حرم بودم کمی در پشته در خواندم/نشد در کربلا اما در اینجا از جگر خواندم/شنیدم مادرت رفته که از داغه پسر خواندم/دو خط از روضه ی اکبر کنارت مختصر خواندم/چه بد سر نیزه ها کرده پریشانش پریشانش/فقط شمشیر می‌آمد فقط تکبیر می‌آمد /به بالا نیزه می‌رفت و به پایین تیر می‌آمد/به روی ارباً اربایی صدایی پیر می‌آمد/خدایا عمه از خیمه اگر که دیر می‌آمد/پدر جان داده بود از غم همانجا با علی جانش/چه بد سر نیزه ها کرده پریشانش پریشانش

دلم خوشه کفتر دربارتم یارضا/تا عمر دارم فقط بدهکارتم/ زائر مشهدن همه انبیاء/مو خاک زیر پای زوارتم/ موخوامت دلی به قرآن /طلایی به قرآن /موخوامت دلی و سلطان/طلایی به قرآن/ دلم و سند بزنم برات امام رضاجان/پای پنجره فولاد یه لال مادرزاد/بره میگه الان مو ره امام رضا شفا داد/ سرپناه اهل ایران امام رضاجان/ندارم مثلت به قرآن امام رضاجان