ولادت امام رضا (ع) 1404 - محمدرضا طاهری

جان جهان ز آمدنش جان گرفته است/عمری دوباره واژه‌ی احسان گرفته است/باران عشق، بر سر ایران گرفته است/ایران چه برکتی ز خراسان گرفته است/موسای اهل‌بیت به دستش ستاره داشت/با او خبر ز معجزه‌های دوباره داشت/تو آمدی و زندگی ما شروع شد/با تو علی برای عجم‌ها شروع شد/ایران نفس گرفت و تولّی شروع شد/پرچم زدیم محرّم دنیا شروع شد/ای گفتن از علی همه‌ی اهتمامتان/نوری بده به معرفت این غلامتان/هرجا که می‌روم به شما ختم می‌شود/دنیای ما به صحن رضا ختم می‌شود/راه رضا به راه خدا ختم می‌شود/مشهد تهش به کرب‌وبلا ختم می‌شود/عمری به این محیط کرم خو گرفته‌ایم/مثل کبوتری به حرم خو گرفته‌ایم/ای آسمان مسافر پایین پای تو/رضوان کجاست عابر پایین پای تو/خضر نبی مجاور پایین پای تو/ای خوش به‌حال زائر پایین پای تو/صحنت بهشت آرزوی ما غلام‌هاست/نامت همیشه آبروی ما غلام‌هاست/با افتخار خادم این آستانه‌ایم/از لطف هم جواریتان جاودانه‌ایم/مثل کبوتران حرم بی‌کرانه‌ایم/روزی خورِ همیشه‌ی این آب و دانه‌ایم//ما بی‌نیازِ از همه، محتاج این دریم/روزی خور کرامت موسی‌ إبن‌‌ جعفریم/دریاب روزگار مرا ایّها الرئوف/این قلب بی‌قرار مرا ایّها الرئوف/روشن کن اعتبار مرا ایّها الرئوف/جانی بده بهار مرا ایّها الرئوف/دستی برآر باز قضا را رقم بزن/بر صحن چشم شیفتگانت قدم بزن/در گوش من پدر از عشق فقط دم زده‌ست/اینگونه شد که قبله‌ی من سمت مشهد است /دست توسّلم همه شب رو به گنبد است/دور از حرم خرابم و حال دلم بد است/صحن تو دیده عشق مرا با نگاه تو/من آمدم ز کودکی‌ام در پناه تو

باب الجواد با کرمت آشناتر است/اینجا دلی که می‌شکند پر بها‌تر است/فریاد اشک سوختگان بی‌ صدا تر است/دنیای بی حرم ز جهنّم فراتر است/ای با خبر ز ماتم زخم عمیق من/ای در خوشی و ناخوشی‌ام هم رفیق من/ای بهترین ستاره‌ی بخت و حیات ما/مرهم‌ترین توسّل و راه نجات ما/واجب‌تر از اقامه‌ی صوم و صلات ما/اشک زیارت است شکوه نشاط ما/تنها مجال راحتی‌ام در کنار توست/این قلب بی‌قرار، قرارش مزار توست/شمس الشموس نور به کاشانه‌ام بده/گرد ضریح خود پر پروانه‌ام بده/دستی به التیام سر شانه‌ام بده/آرامشی به زندگی و خانه‌ام بده/بیچاره آن کسی که نشد مستمند تو/خوشبخت آن که هست اسیر کمند تو/با گوشه گوشه‌ی دل در غم نشسته‌ام/چشم امید بر تو و این خانه بسته‌ام/اندازه‌ی تمام جهان دل شکسته‌ام/آغوش مهر باز کن آقا که خسته‌ام/شیرین‌ترین خیال من آغوش مهر توست/من زندگانی‌ام همه بر دوش مهر توست/رزق حلال سفره‌ی ما با دعای توست/ایران بلند مرتبه از خاک پای توست/در گوش ما ترنّم یا مرتضای توست/هر کس که دل دهد به حسین آشنای توست/فرموده‌ای به هر نفسی فَابکی لِلحسین/خواهی به قرب حق برسی فابکی لِلحسین/یأبن شبیب گفتی و دل‌ها کباب شد/یک خط حدیث خواندی و آن یک کتاب شد/در عالم حسینیه‌ها انقلاب شد/تو روضه‌خوان شدی و مخالف جواب شد/با اشک چشم و خون جگر گفته‌ای حسین/ای پیر روضه‌خوان چقدَر گفته‌ای حسین/مانند نیزه‌زار تنش زخم خورده بود/با تیر بی‌شمار تنش زخم خورده بود/با سنگ‌های هار تنش زخم خورده بود/از نعل آب داد تنش زخم خورده بود/***تا قبل کربلا غم غارت نداشتم/قبل از حسین داغ اسارت نداشتم/***تا حالا از این خونواده زنی رو نبردند اسارت/

سلطان اگر تویی، رعیت منم منم/جایی بجز حرم زانو نمی‌زنم /سفره‌ت پهنه‌ توی صحن عالم/تو دستاته، روزی هر سالم/جانم، ای مهربان سلطانم/تو صاحب ایرانی/من هم اهل ایرانم/جانم ای امام رضا جانم/خورشید برای نور، رو زد به گنبدت/روزا قبل طلوع اومد به مشهدت/محشر محشر، صحن گوهر شادت/واسه حاجت جبرائیل وایساده/جانم، من دردم تو درمانم/تو یک دفعه صدام کن/تا من هم بگم جانم/جانم‌ ای امام رضا جانم/من با چای حرم، مستم علی الدوام/ای نور ادخیل، ای عشق السلام/دل می‌دونه، مست می‌مونه ممتد/با یه‌دونه زعفرون مشهد/جانم، مستی بی پایانم/هرکس عشقی داره من/عاشق خراسانم/جانم ای امام رضا جانم